ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಫಲಾಫಲದ ಆಶಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಪಾಲಿಸಿ

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೊ ಎಂಬುದೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಆಗುತ್ತವೆ. ಯಶಸ್ಸು, ಹಣ, ಬಲ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿಯಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಅತೀ ಕೆಟ್ಟ ಶತ್ರುವೂ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಟ್ಟ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಿತ್ರರು ಸಹ ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕರ್ಮದಿಂದಾಗಿ.

ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದವರು ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಶ್ರಮವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕೊ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಿ. ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮೂರು ಸಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನೆಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೆ? ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರೋ, ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಯುದ್ಧ ಆಗಿಯೇ ತೀರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ, ಶಾಂತಿ ಸಂಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಸಲ ಏಕೆ ಹೋದೆ? ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಂತಿ ಸಂಧಾನಗಳೂ ವಿಫಲವಾದವು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ಹೋದೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಇದು ಬಹಳ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಂತಿಸಂಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತಿತ್ತು. ನೀನು ಶಾಂತಿಸಂಧಾನವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಿ ತ್ತಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೇಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ನೀವೇನು ಮಾಡಬೇಕೊ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಶಾಂತಿ ಸಂಧಾನ ಸಫಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಮಹಾಭಾರತದ ಯುದ್ಧವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಆದ್ದರಿಂದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬರಲೇಬೇಕಿತ್ತು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೂ ಕೃಷ್ಣನೂ ಶಾಂತಿಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಇದೇಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ಸ್ವಭಾವ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲೇಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಯಾವ ಮೋಹವೂ ಇರಬಾರದು. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿಷಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬೆಳೆದರೆ ಅದರೊಡನೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೆ?. ಆಗ ನೀವೇನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಕಳೆಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯುತ್ತೀರಿ. ಮತ್ತೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದರೆ? ‘ಓ, ಈಗ ತಾನೆ ತೋಟವನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆಯಲ್ಲ!’ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಪ್ರಕೃತಿ.

ಅಶುದ್ಧವಾಗುವುದು ದೇಹದ ಸ್ವಭಾವ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದೆ! ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತರುತ್ತಿರಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದ ನಾಲ್ಕು ಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಾರಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ವಿವೇಚನೆ- ವೈರಾಗ್ಯ, ಸ್ವ-ಹತೋಟಿ, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದು- ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸದಿರುವುದು, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಬಯಕೆ! - ಇವು ಜ್ಞಾನದ ನಾಲ್ಕು ಸ್ತಂಭಗಳು.

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜಾರಿ ಹೋದರೆ, ಅದುವೂ ಒಂದು ಹಂತವೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ತಿಳಿದೂ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರೂ, ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಡಿ. ಅದು ಕೂಡ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವೇ. ಓ ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರೇ ತಪ್ಪಾಗಿರಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಏನೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪೂ ನನ್ನದೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನಬೇಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ವರ್ತಮಾನದ ಕ್ಷಣ!

ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಹಿತಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಆಗುತ್ತಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹಿತಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಆಗುತ್ತಿರಲಿ, ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದುವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲದರ ಒಂದು ಭಾಗ. ನಾನು ಇದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮೇಲೇಳಿ!