ಡಿಜಿಟಲ್ ಜ್ಞಾನವಿರಲಿ ಅದುವೇ ಧ್ಯಾನವಾಗದಿರಲಿ | Meditation

ಅದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಸ್ಥಿರ ದೂರವಾಣಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಆಗ ಜಗತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಈಗಿನಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಫೋನ್, ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರಕೃತಿ ಜತೆ ಒಡನಾಟವಿತ್ತು. ಕಾಡು ಮೇಡು ಸುತ್ತುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. ಈಗ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೊಬೈಲ್​ನಲ್ಲೇ ನೋಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ವಿಷಯದ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆ ಆದಾಗ ಗುರುಗಳ ಇಲ್ಲವೇ ತಿಳಿದವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ಏನೇ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಗೂಗಲ್, ಈಗಂತೂ ಎಐ. ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಯೋಚನಾ ಶಕ್ತಿಯೇ ಕುಂದುತ್ತಿದೆ. ಸಂಶೋಧನೆ, ಓದು ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಬೌದ್ಧಿಕಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಸಿಯಬಾರದು, ಮಾನವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಇರಲೇಬೇಕು.

ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿತ್ತು. ಆತನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹವಾಸದ ಫಲವೋ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಮೋಡಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆತನೀಗ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಸನಿ. ಅಂದರೆ ಸದಾ ಮೊಬೈಲ್​ನಲ್ಲೇ ಬ್ಯುಸಿ. ಪಾಲಕರು ಆತನಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಇರಲಿ ಎಂದು. ಆದರೆ ಆತ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಗೇಮ್್ಸ ಮತ್ತು ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡಲು. ಬದಲಾದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಟ್ಯಾಬ್​ಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅದು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬಳಕೆಯಾದರೆ ಸೂಕ್ತ. ಆದರೆ ಇಂದು ಅದು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಜತೆಜತೆಗೆ ಇತರ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ಸೆಳೆತ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂರಲು ಯಾರಿಗೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. 18ರ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಜಾರುವುದು ಪಕ್ಕಾ.

ಮೊದಲು ಓದು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗಿ ಬಾ. ಅಲ್ಲಿನ ವಿಸ್ಮಯ, ಕೌತುಕಗಳನ್ನು ಅರಿ. ಹೊಸಲೋಕವನ್ನೇ ನೋಡುವೆ. ಬದುಕು ಬರೀ ಮೊಬೈಲ್ ಅಲ್ಲ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಹಿಮೆ ಅಪಾರ ಮತ್ತು ಅದುವೇ ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ. ಆತನೂ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಸನದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಇದೀಗ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳ ಬಯಸುವುದು ಇಷ್ಟೇ. ವಿಜ್ಞಾನ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲವೂ ಇಂದು ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯಗಳು ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅದರ ಬಳಕೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯ.