ಪುರಾಣಗಳೂ ಇತಿಹಾಸದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಭಾರತದ ಚರಿತ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕ! ಇದು ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಋಷಿ-ಮುನಿಗಳ, ವೇದಗಳ ಕಾಲದ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಿಂದಿನ ಪುರಾಣ ಪುರುಷರ ಜನ್ಮ ದಿನವನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಂದೂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದರೂ, ನಾವ್ಯಾರೂ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ. ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜು ಇತಿಹಾಸ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಘಲರು, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು, ಬ್ರಿಟಿಷರು, ಗ್ರೀಕರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಸೇರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ದುರಂತವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಬಗೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಅಪಚಾರ.

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಘಟನೆಗಳು, ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳು, ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಪೌರಾಣಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಕಾಲಘಟ್ಟ, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಮತ್ತು ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪುರಾಣಗಳು ಕಥಾ ಭಾಗ ಅಥವಾ ನಾನ್‌ಡಿಟೇಲ್ಡ್ ರೀತಿಯ ಕಲಿಕೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆಯೇ ವಿನಾ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ರೀತಿ ಅಥವಾ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸುವ ರೀತಿಯ ಗಂಭೀರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕಲಿಕಾ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಇದರಿಂದಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರದ ನಂತರ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಿಂದಲೇ ಪುರಾಣಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಪುರಾಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯಯುತ ಒಳನೋಟಗಳು, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು, ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಯುಗಾಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು, ವಿಕಸನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯ, ತಲೆತಲಾಂತರದ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಅಂದಾಜು, ಬಳಿ-ಗೋತ್ರ-ವಂಶಗಳ ಚಿತ್ರಣ, ಆರ್ಯ-ಅನಾರ್ಯರ ಸಂಬಂಧ ಹಾಗೂ ಸಂಘರ್ಷ, ವೇದಗಳ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರ ಚಿತ್ರಣ... ಹೀಗೆ ಪುರಾಣವೂ ಇತಿಹಾಸದಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ನಿಖರ ಎನ್ನುವುದರ ಸತ್ಯಶೋಧನೆಗೆ ಸಹಾಯ ವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲ ಪುರಾಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮತ್ತು ಅವಲೋಕಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣ ಎರಡೂ ಸಮಪಾಲು ಹೊಂದಿವೆ. ಪುರಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆ ಆಗದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಪುರಾಣ ‘ಸುಳ್ಳು’ ಅಥವ ‘ಕಾಲ್ಪನಿಕ’ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ನಾಗರು, ದೈತ್ಯರು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜನಾಂಗದ ಹೆಸರುಗಳೇ ಹೊರತು ಚಂದಮಾಮ ಅಥವ ಕಾಮಿಕ್ಸ್ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲ.

ದೇವತೆಯರದ್ದೂ ಒಂದು ಜನಾಂಗ. ಸುರರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಒಂದೇ. ಆದರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ದೇವರು (ಗಾಡ್) ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ದೇವತೆ ಅಥವಾ ದೇವತಾ ಎನ್ನುವುದು ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ದೇವತೆಗಳು ಬೇರೆ, ದೇವರು ಬೇರೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ನಿವಾರಣೆಯಾದರೆ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣದ ಸಾಮೀಪ್ಯದ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ಗುಡಿ ಗೋಪುರಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ದೇವತಾ ಜನಾಂಗದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಮಂದಿರವನ್ನಾಗಲೀ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನಾಗಲೀ ಕಟ್ಟಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿದೇವತೆ ಅಥವಾ ಮಹಾರಾಜ ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೇ ಎಲ್ಲೂ ದೇವಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ! ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ವರುಣ, ರಂಭೆ, ಊರ್ವಶಿ... ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಸಾಲು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ದಾಖಲೀಕರಿಸಲಾದ ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಪುರಾವೆಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇತಿಹಾಸ ರಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಪುರಾಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ! ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಾಗ ಪುರಾಣಗಳ ಪುರಾತತ್ವ ಕುರುಹು, ದಾಖಲೆ ಹಾಗೂ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪೂರಕ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಪುರಾಣಗಳು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಎಂಬ ಅಪವಾದಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿವೆ.

ಯಾವುದೇ ಇತಿಹಾಸವು ಪುರಾಣದ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಎಷ್ಟು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಪುರಾತನ ಲಿಪಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಿ, ಖರೋಸ್ಥಿ, ಗುಪ್ತ, ಕದಂಬ, ವಟ್ಟೆಲುಟ್ಟು, ಗ್ರಂಥ, ತಿಗಳಾರಿ, ಧಿವೆಸ್‌ಆಕುರು, ಶಾರದ, ಲಾಂಡ, ಖೋಜ್ಕಿ, ನಂದಿನಾಗರಿ, ನಾಗರಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಇತಿಹಾಸ ರಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆ?

ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು18 ಪ್ರಮುಖ ಪುರಾಣಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು. ನೋರ್ಸೆ ಪುರಾಣ, ಚೈನೀಸ್ ಪುರಾಣ, ಸೆಲ್ವಿಕ್ ಪುರಾಣ, ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣ, ಮೆಸೊಪೊಟೆಮಿಯನ್ ಪುರಾಣ, ಈಜಿಪ್ಷಿಯನ್ ಪುರಾಣ, ಜಾಪನೀಸ್ ಪುರಾಣ, ಪರ್ಷಿಯನ್ ಪುರಾಣ, ರೋಮನ್ ಪುರಾಣ, ಗ್ರೀಕ್ ಪುರಾಣ, ಅರ್ಮೇನಿಯನ್ ಪುರಾಣ, ಬಾಲ್ಟಿಕ್ ಪುರಾಣ, ಎಪಿಕ್ ಪುರಾಣ, ಜೋರ್ಜೀನಿಯನ್ ಪುರಾಣ, ಇಗ್ಬೋ ಪುರಾಣ, ಜ್ಯೂಯಿಷ್ ಪುರಾಣ, ಮಲಗಸಿ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಸಿಥಿಯನ್ ಪುರಾಣ.

ಪ್ರತಿ ಪುರಾಣದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ವರ್ಗೀಕರಣವಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣದಲ್ಲೇ ಅಯ್ಯವಾಶಿ ಪುರಾಣ, ತಮಿಳ್ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ವೇದಿಕ್ ಪುರಾಣ ಎಂಬ ಮೂರು ವಿಭಾಗಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ಮತ್ತು ಕಾಲಾಧಾರಿತವಾದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳಿವೆ. ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 35 ಪುರಾಣಗಳು, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ 31, ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ 43, ಯುರೋಪ್‌ನಲ್ಲಿ 34 ಹೀಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರು ಇನ್ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುರಾಣಗಳಿವೆ. ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲಾ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಗಾಳಿ, ವಾಯು, ಭೂಮಿ ಹೀಗೆ ಪಂಚಭೂತಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಅತಿಮಾನುಷ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಕ್ರಿ.ಪೂ. 484ರಿಂದ 425ರವರೆಗೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಗ್ರೀಕ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಹೆರೋಡೋಟಸ್‌ನನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಪಿತಾಮಹ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವನು ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಕಾಲ 5ನೇ ಶತಮಾನ. ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಇದೇ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ (ಈಗಿನ ಉತ್ತರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಭಾಗ) ದಕ್ಷಿಪುತ್ರ ಪಾಣಿನಿ ಎಂಬ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಜೀವಿಸಿದ್ದ. ಇವನ ಕಾಲಘಟ್ಟವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತುಲನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಪಾಣಿನಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 400ಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕನ್ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಜಾರ್ಜ್ ಕಾರ್ಡೊನ್ ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಇವನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 4ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 6ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಾಣಿನಿಯು ವೇದಗಳ ಕಾಲದ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ!

ಪಾಣಿನಿ ರಚಿಸಿದ್ದ ‘ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿ’ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಆರಂಭದ ಗ್ರಂಥ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಪಾಣಿನಿಯ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದರು. ಗ್ರೀಕ್‌ನ ಹೆರೋಡೋಟಸ್‌ನನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಪಿತಾಮಹ ಎಂದು ಕರೆದರೆ, ಪಾಣಿನಿಯನ್ನು ಫಾದರ್ ಆಫ್ ಲಿಂಗ್ವಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಪ್ರಪಂಚದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಿಸ್ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಫರ್ಡಿನೆಂಡ್ ಡಿ. ಸೌಶೂರ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕನ್ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಲಿಯೋನಾರ್ಡ್ ಬ್ಲೂಮ್ಫೀಲ್ಡ್ರಂಥವರೂ ಪಾಣಿನಿಯ ದೊಡ್ಡ ಆರಾಧಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಗೂ ಪಾಣಿನಿಯ ಗ್ರಂಥಗಳು ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಹೆರೋಡೋಟಸ್‌ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಪ್ರಪಂಚದ ಜನ ಪಾಣಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ? ಇದು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ಅಚಾತುರ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಪ್ರಪಂಚದ ಹಲವಾರು ಉನ್ನತ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಂತಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೇದಿಕ್ ಪುರಾಣ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಪಾಣಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನೆನಪಿದೆಯೇ?

ಪಾಣಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಒಕ್ಕಣೆ ಎಂದರೆ, ಆತ ತನ್ನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ತನಗಿಂತ ಹಿರಿಯರಾದ ಹತ್ತು ಮಹಾನ್ ವ್ಯಾಕರಣಕಾರರು ಮತ್ತು ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವರು ಯಾರ‌್ಯಾರು ಎಂದರೆ- ಅಪಿಸಲಿ, ಕಶ್ಯಪ, ಗರ್ಗ, ಗಲವ, ಕಾಕ್ರವರ್ಮ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಸಾಕತಾಯನ, ಶಕಲ್ಯ, ಸೇನಕ, ಸ್ಫೋತಾಯನ ಮತ್ತು ಯಾಸ್ಕ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮುನಿವರ್ಯರು ದೇವತೆಗಳ ಜನಾಂಗದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರು.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿಯೋ, ಜನಕರಾಜನ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲೋ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ನಾರದ ಮುನಿಯ ನೇರಸಂಬಂಧಿಕರೋ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶ ವಿದೇಶಗಳ ಭಾಷಾ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಆರಾಧಿಸುವ ಪಾಣಿನಿಯೇ ಇವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವಾಗ, ಪುರಾಣವು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಅಥವಾ ನಿರಾಧಾರ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಪಾಣಿನಿಯ ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ವ್ಯಾಕರಣ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾಗಿದ್ದ ಅಪಿಸಲ ಮುನಿಯ ಹೆಸರು ಉಲ್ಲೇಖವಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಪಾಣಿನಿಯು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಯಾಸ್ಕನಿಗೆ ವೇದಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಗ್ರ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಇವನು ದೇಶ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿರುವ ವ್ಯತ್ಪತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿರುಕ್ತ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಿದವನು.

ವ್ಯತ್ಪತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬುದು ಶಬ್ದ ಅಥವಾ ಪದಗಳ ಮೂಲ ಮತ್ತು ವಿಕಸನದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಅನೇಕಾನೇಕ ವ್ಯತ್ಪತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ ಯಾಸ್ಕನ ನಿರುಕ್ತವು ಮಹಾ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಗ್ರಂಥ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ವ್ಯಾಕರಣ ತಜ್ಞ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ಮುನಿ ಸ್ಫೋತಾಯನು ವೇದಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚಾರಣೆಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಂಥ ರಚಿಸಿವನು ಎಂಬ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪಾಣಿನಿಯು ತನ್ನ ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಪಾಣಿನಿಯು ತನ್ನ ಗ್ರಂಥ ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಿರುವ ಇನ್ನುಳಿದ ಪುರಾತನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಾದರೆ; ಋಷಿ ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಂಪರೆ ಹೊಂದಿರುವ, ಋಗ್ವೇದದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವ, ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಇವನ ತಂದೆ ಮರೀಚ, ತಾಯಿ ಕಲಾ ಹಾಗೂ 18 ಜನ ಹೆಂಡತಿಯರು ಮತ್ತು ಈ ಪತ್ನಿಯರಿಂದ ಹಲವಾರು ಕುಲಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂತತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸಿದರು. ಆದಿಯರು, ರುದ್ರರು, ಅಷ್ಟವಸುಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಮಾರುತರು, ದಾನವರು, ನಾಗ ಸಂತತಿ, ನಾಗಕನ್ನಿಕೆ, ನಾಗಸಂತತಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಐರಾವತಿ, ಗಂಧರ್ವರು, ಗರುಡ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ಸಾರಥಿ ಅರುಣ, ಅಪ್ಸರ... ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಕಶ್ಯಪನ ಮಕ್ಕಳು.

ಅದೇ ರೀತಿ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಭಾರದ್ವಾಜ ಮುನಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಪಾಣಿನಿಯು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾನೆ. ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯರ ತಂದೆಯಾದ ಭಾರದ್ವಾಜ ಮುನಿಗಳು ಪುರಾತನ ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಋಗ್ವೇದದ ಆರನೇ ಮಂಡಲ ರಚಿಸುವ ಜತೆಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ದೈವಿಕ ಆಯುರ್ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಯುರ್ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಜನಕ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಗರ್ಗ ಮುನಿಯು ಯದು ವಂಶದ ಗುರು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಆರಾಧಕ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವ ಗರ್ಗ ಮುನಿಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆ ಗರ್ಗಸಂಹಿತೆ ಎನ್ನುವ ವೈಷ್ಣವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದ.

ವಾಸ್ತುಶಾಸ್ತ್ರದ ಗುರುಗಳಾಗಿದ್ದ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಋಷಿಗಳ ಶಿಷ್ಯ ಗಲವ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಭಕ್ತಿ-ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಮತ್ತು ರಾಜರ ನಡುವೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಗುರುಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು- ಒಂದು ಕಿವಿ ಕಪ್ಪಗಾಗಿರುವ 800 ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಯಯಾತಿ-ಮಾಧವಿ ಮತ್ತು ಗರುಡನ ಜತೆ ಸೇರಿ ಈ ಅಸಾಧ್ಯ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಗಲವ ಮುನಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಗಲವಾಸನ ಎನ್ನುವ ಯೋಗಾಸನದ ಒಂದು ಭಂಗಿ ಇವನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಇರುವುದು- ಗಲವ ಮುನಿಯನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪುರಾಣದ ಕೊಂಡಿಯಂತೆ ಉಳಿಸಿದೆ.

ಪಾಣಿನಿ ತನ್ನ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವ ಮತ್ತೋರ್ವ ಮುನಿ, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 814ರಿಂದ 760ರವರೆಗೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ವ್ಯಾಕರಣತಜ್ಞ, ಭಾಷಾ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಹಾಗೂ ವೇದ ವಿದ್ವಾಂಸ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಾಕತಾಯನ. ವ್ಯಾಕರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ನಾಮಪದ ಅಥವಾ ಇತರ ಶಬ್ದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವ. ಅವನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಸಾಕತಾಯನ- ಶಬ್ದಾನುಶಾಸನ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಂಥದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಪಾಣಿನಿ ಮತ್ತು ಯಾಸ್ಕ ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಕತಾಯನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಗರ್ಗನು ಅಲ್ಲಗಳೆದು ವಿರೋಧಿಸಿರುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಯಾಸ್ಕ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಪಾಣಿನಿ ಸೂಚಿಸಿರುವ ಮತ್ತೋರ್ವ ಪುರಾತನ ಮುನಿ ಶಾಕಲ್ಯ. ಇವನ ನಿಜ ನಾಮಧೇಯ ವಿದಗ್ಧ. ಇವನನ್ನು ದೇವಮಿತ್ರ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವನ ತಂದೆ ಶಕಾಲ. ಶಾಕಲ್ಯನು ವ್ಯಾಕರಣ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ವಿದ್ವಾಂಸನಾಗಿದ್ದ. ಇವನು ವೇದದ ಪದಪುಂಜಗಳ ಪದ-ಪಥವನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಮಾಡಿ, ಋಗ್ವೇದದ ಸಂಹಿತ ಪದಪುಂಜಗಳ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳ ವಿಂಗಡನೆ ಮಾಡಿದ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತ ಪದಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮುಂದೆ ಇದು ಸಹಕಾರಿಯಾಯಿತು. ಇವನು ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಎನ್ನುವುದು ಇವನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ರಾಮಾಯಣ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿದೆ.

ಪಾಣಿನಿಯು ಶಾಕಲ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಣಿನಿ ಮತ್ತು ಯಾಸ್ಕ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಮತ್ತೋರ್ವ ಪುರಾಣದ ಮುನಿಯ ಹೆಸರು ಸನೆಕ. ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಸ್ಕನ ನಿರುಕ್ತ ಮತ್ತು ಪಾಣಿನಿಯ ಅಷ್ಟಾಧ್ಯಾಯಿ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದರ ಜತೆಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಕರಣ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಭಾಷಾ ಧ್ವನಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ವ್ಯತ್ಪತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಗಳೊಂದಿಗೆ ವೇದಗಳ ಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿಹೇಳುವಲ್ಲಿ ಸನೆಕನ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ವಿವಿಧ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಸನೆಕ ಮತ್ತು ಸ್ಫೋತಾಯನ ಇಬ್ಬರೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಚಾರವನ್ನು ನಿರುಕ್ತದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಲಿಕಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯ, ನಾಮ ಪದ, ಕ್ರಿಯಾ ಪದ ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಕರಣಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿರುವುದು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸದೆ ಇರುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಪಾಣಿನಿಗಿಂತ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಕುರುಹುಗಳು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಪುರಾಣವೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯ ವಿಚಾರದಿಂದ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧ ಔಷಧಗಳ ಪಿತಾಮಹ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1500ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1000ದ ನಡುವೆ ಪಾಂಡ್ಯರ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ (ತಮಿಳುನಾಡು) ಪೊತಿಯಿಲ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೂರನೇ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತಮಿಳು ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ.

ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಜರ್ಮನ್ ಪಾದ್ರಿ ಕಿಟೆಲ್ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಬಾಸೆಲ್ ಮಿಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ಕನ್ನಡ-ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಬ್ದಕೋಶ ರಚಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಮೂಲದ ಅಗಸ್ತ್ಯ ತಮಿಳು ಗ್ರಂಥ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ತಮಿಳು ಅಕಾಡೆಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ವ್ಯಾಕರಣ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಅತೀಂದ್ರಿಯಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಜಾಲವನ್ನು ಕೂಡ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಕಾಂಬೋಡಿಯಾಕ್ಕೂ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲೂ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದ. ಋಗ್ವೇದದ ಅನೇಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಬುದ್ಧಿ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ಉತ್ತರ ನೀಡಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಉತ್ತರದ ಹಿಮಾಲಯ ಆರ್ಯರ ಪುರಾಣವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಪೊತಿಯಿಲ್ ಪುರಾಣವಾಗಿ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಬದಲಿಸಿದ ಎಂಬ ಆಪಾದನೆ ಇದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ ತಮಿಳು ವ್ಯಾಕರಣದ ಮಹಾಗ್ರಂಥ ಅಗತ್ತಿಯಂ (ಅಕತ್ತಿಯಂ) ರಚಿಸಿದವನು ಅಗಸ್ತ್ಯ. ಅಗತ್ತಿಯಂ ಇಂದಿಗೂ ತಮಿಳರಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ, ಅದರ ಕರ್ತೃ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಕೆಯೇಕೆ? ಶ್ರೀರಾಮನು ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯನ್ನು ದಂಡಕಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿರುವ ವಿಚಾರ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಚರಿತ್ರೆಯ ಶ್ರೀರಾಮನ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಸಾಕ್ಷಿ ದೊರೆತ ರೀತಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಅಂಶ ಶ್ರೀರಾಮನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಥವಾ ರಾಮಾಯಣದ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಾಂಶವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಬಲವಾದ ಕೊಂಡಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ! ತಮಿಳರ ಅಗತ್ತಿಯಂ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕೃತಿ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ತಮಿಳರು ಕಲಿಕಾ ವಿಷಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಜಮದಗ್ನಿಯ ಶಿಷ್ಯ. ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ದ್ರಾವಿಡರ ಒಡನಾಟವು ಅವನಿಗೆ ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡಿದೆಯೇ? ಗೋತಮ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಜಮದಗ್ನಿ, ವಶಿಷ್ಟ, ಕಶ್ಯಪ ಮತ್ತು ಅತ್ರಿ ಈ ಏಳು ಮುನಿಗಳಷ್ಟೇ ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಅತೀತ ಜ್ಞಾನಿ, ಸರ್ವ ಸಶಕ್ತ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ವಿದ್ವಾಂಸನಾದರೂ ಇವರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡದಿರುವುದು ದ್ರಾವಿಡರೊಂದಿಗೆ ಇವನ ಒಡನಾಟ ಮತ್ತು ಋಗ್ವೇದದ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಂಶಗಳನ್ನು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವುದೇ ಕಾರಣವೇ?

ಇದಲ್ಲದೆ ವಾಯು ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲೂ 9 ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿವರ್ಯರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭ್ರುಗು ಮತ್ತು ದಕ್ಷನನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೇ ಹೊರತು, ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಿಲ್ಲ! ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಕಾಲದ ರೀತಿಯ ದೇವರ ಆರಾಧನೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ದ್ರಾವಿಡರೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ದ್ರಾವಿಡನಂತೆ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಬೆರೆತುಹೋದ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಇಟ್ಟರೂ; ಭೂಮಿಯಿಂದ 650 ಬೆಳಕಿನ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ನಂತರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆವ ನಕ್ಷತ್ರವಾಗಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಹೆಸರು, ಇಂದು ಕೂಡ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಭಾರತದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಚರಿತ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಕ. ಸಿದ್ಧ ಔಷಧಿಗಳ ಪಿತಾಮಹನಾಗಿ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿ, ಹಾಗೆಯೇ ದೈವಿಕ ಆಯುರ್ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಜನಕನಾಗಿ ಭಾರದ್ವಾಜ, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಮುನಿಗಳ ಹೆಸರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕಾಶಿರಾಜ ದೀರ್ಘತಪಸ್‌ಗೆ ದೀಪಾವಳಿಯ ಎರಡು ದಿನ ಮುಂಚೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗು ಧನ್ವಂತರಿ. ದೀಪಾವಳಿಯ ಎರಡು ದಿನ ಮೊದಲು ಧನ್‌ತೇರಸ್ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಧನ್ವಂತರಿಯ ಜನ್ಮದಿನ. ಮಹಾ ಪರಾಕ್ರಮಿ ಯುವರಾಜ ಧನ್ವಂತರಿಯು ಭಾರದ್ವಾಜ ಮುನಿಯ ಬಳಿ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನದ ಆಯುರ್ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಲಿತು, ಮುಂದೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಇವನು ಆಯುರ್ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು 8 ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸಮುದ್ರಮಥನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಮೃತದ ಮಡಕೆ ಹೊತ್ತು ತಂದವ ಈ ಧನ್ವಂತರಿ. ಅಲ್ಲದೆ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಧನ್ವಂತರಿ ಓರ್ವ ಸರ್ಜನ್ ಅರ್ಥಾತ್ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕ ಎಂದೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಧನ್ವಂತರಿಯ ನಂತರ ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 700ರಿಂದ 800 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಶುಶ್ರುತ ಕೂಡ ಸರ್ಜನ್ ಆಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಪಿತಾಮಹನೆಂದರೆ ಶುಶ್ರುತ ಎಂದು ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸರ್ಜರಿಯಲ್ಲೂ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅನಸ್ತೇಷಿಯಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮತ್ತು ಬರುವಂತೆ’ ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪುವಂತೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವೈನ್‌ನಂತಹ ದ್ರಾವಣವನ್ನು ಅರಿವಳಿಕೆಯಂತೆ ಕುಡಿಸಿ, ನಂತರ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ತನ್ನ ಶುಶ್ರುತ ಸಂಹಿತಾ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು (ಟೆಕ್ನಿಕ್ಸ ಆಫ್ ಸರ್ಜರಿ) ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರ್ಯ ವಿಧಾನ, ರೀತಿ ರಿವಾಜು (ಪ್ರೊಸೀಜರ್ಸ್) ನಮೂದಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ತಿಳಿದಿರುವುದು ಬಂಗಾಳಿ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯ ಪಂಡಿತ್ ಮಧುಸೂದನ್ ಗುಪ್ತಾ ಅವರು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೆಡಿಸಿನ್ ಕಲಿತು ಕ್ರಿ.ಶ. 1836ರಲ್ಲಿ ಕೋಲ್ಕತ್ತ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ಕೊಯ್ಯುವ ಅಥವಾ ಛೇದಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಸರ್ಜನ್‌ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಇದು ಶುಶ್ರುತ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಸುಮಾರು 3000 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಡೆದ ಆಪರೇಷನ್! ಪಂಡಿತ್ ಮಧುಸೂದನ್ ಗುಪ್ತಾ ಅವರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಶುಶ್ರುತ ಮತ್ತು ಧನ್ವಂತರಿ ಸರ್ಜರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ದೇಶದ ಯಾವ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮಿಥ್ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಪಹಾಸ್ಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ಕಲಿಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತದ ಚರಿತ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕ! ಇದು ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿ-ಮುನಿಗಳ, ಪುರಾಣ ಪುರುಷರ, ವೇದಗಳ ಕಾಲದ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಿಂದಿನ ಪುರಾಣ ಪುರುಷರ ಜನ್ಮ ದಿನವನ್ನೂ ಹಿಂದೂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಯಾರೂ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ. ಘಜನಿ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ದಾಳಿ ಮಾಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬಾಬರ್‌ನ ದಾಳಿ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ, ಅವರಿಗೆ ಕಲ್ಲಿಕೋಟೆಯ ರಾಜ ಜಮೊರಿನ್ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಬಗ್ಗೆ, ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದುದರ ಬಗ್ಗೆ, ಕೊಲಂಬಸ್‌ನ ಬಗ್ಗೆ, ವಾಸ್ಕೋ ಡ ಗಾಮನ ಬಗ್ಗೆ, ಗ್ರೀಕರ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಸೇರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಅಪಚಾರ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ ಆಗಿ, ಕಲಿಕೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ದುರಂತ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಾಷಾ ಕಲಿಕೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪುರಾತನ ತಾಳೆ ಗರಿ ಲಿಪಿಗಳ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಸೇರಿಸದಿರುವುದು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಪುರಾಣವನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.