ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಸಂತೆ ನೋಡಲು ಬಂದ ಎಲ್ಲರೂ ತಮಗೆ ತಿಳಿದವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅದೇಕೋ ಏನೋ, ಈ ಹುಡುಗನ ಹತ್ತಿರ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಚುರುಮುರಿ ಖರೀದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಹುಡುಗನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಈ ಹುಡುಗ ತುಂಬಾ ನೊಂದುಕೊಂಡ. ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತ ಹುಡುಗ ಸೀದಾ ಮನೆಗೆ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದ. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಪಾಲಕರು, ‘ಯಾಕೆ ಇವತ್ತು ಶಿಬಿರ ಬೇಗ ಮುಗಿಯಿತಾ?’ ಎಂದಾಗ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ‘ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಶಿಬಿರ ಬೇಡ. ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆದ ಅವಮಾನ ಭಾರಿ ಆಘಾತ ನೀಡಿದೆ’ ಎಂದ. ಇದರಿಂದ ದಿಗಿಲುಗೊಂಡ ಪಾಲಕರು, ‘ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಮಗು ಹಾಗೆನ್ನಬೇಡ, ಯಾಕೆ ಏನಾಯಿತು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದು, ಆತ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ನನ್ನ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು.
