ಜಂಭದಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳಿದಾಸ ‘ನಾನೊಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿ’ ಎಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ವೃದ್ಧೆ ಹೇಳಿದಳು, ‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಇಬ್ಬರೇ. ಒಬ್ಬನು ಸೂರ್ಯ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಚಂದ್ರ, ನಾವೆಲ್ಲ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂದಾಗ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದವರೇ’. ಕಾಳಿದಾಸ ಹೇಳಿದ, ‘ನಾನೊಬ್ಬ ಅತಿಥಿ’. ಆಕೆ, ‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಗಳು ಇಬ್ಬರೇ, ಒಂದು ಸಿರಿಸಂಪತ್ತು; ಇನ್ನೊಂದು ಯೌವನ, ಎರಡೂ ಬಂದು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತವೆ’. ಹಾಗಾದರೆ, ‘ನಾನೊಬ್ಬ ಸಹನ ಶೀಲವ್ಯಕ್ತಿ’. ‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಹನಶೀಲರು ಇಬ್ಬರೇ- ಒಂದು ಭೂಮಿ, ಇನ್ನೊಂದು ವೃಕ್ಷ. ಭೂಮಿತಾಯಿ ಪುಣ್ಯವಂತರೊಡನೆ ಪಾಪಿಷ್ಠರನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಮರ, ತನಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದವರಿಗೂ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕಡಿದು ಕತ್ತರಿಸಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಿ ನಮಗೆ ನೆರಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ’. ‘ನಾನೊಬ್ಬ ಹಠಮಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಈಗಲಾದರೂ ನೀರು ನೀಡುವೆಯಾ?’ ಎಂದ. ‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಠಮಾರಿಗಳು ಇಬ್ಬರೇ. ಒಂದು ನಮ್ಮ ಕೈ, ಕಾಲು ಬೆರಳುಗಳ ಉಗುರು, ಇನ್ನೊಂದು ನಮ್ಮ ಕೂದಲು. ಕತ್ತರಿಸಿದಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ’. ಕಾಳಿದಾಸ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿದ, ‘ನಾನೊಬ್ಬ ಮೂರ್ಖ’. ‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಖರು ಇಬ್ಬರೇ- ಒಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯತೆ, ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುವ ರಾಜ; ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ರಾಜನನ್ನು ಓಲೈಸಲು ಅವನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಪ್ರತಿಭೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಾನೊಬ್ಬ ಆಸ್ಥಾನ ಪಂಡಿತನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವ ಕವಿ’.
