ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಹೇಳಲು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚ ಬೇರೆ. ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದವಳನ್ನು, ಬಾಗಿಲ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ನನ್ನತ್ತಲೇ ತಿಂಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದಳು. ಮೊದಲು ತಿನ್ನು, ಆಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡೋಣ ಎಂದರು. ನಾನು, ಏನು ಮಾತನಾಡೋದು ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೂ ಕಾದಿದ್ದ ಅಮ್ಮ, ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ‘‘ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮೂಗು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಹಿಂಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲಾದ ಘಾಸಿ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಹೋಯಿತು, ಮುತ್ತು ಒಡೆದರೆ ಹೋಯಿತು’’ ಎಂದಳು.
