ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನಗಂತೂ ಗೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬಾಸೆ. ಕಾಲಿಗೆ ಸುಟ್ಟಗಾಯವಾದುದರಿಂದ ಗೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಮ್ಮನೂ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಕಾಡಿ-ಬೇಡಿ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿಯಿಂದ ಒಂದಿನ ಗೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅವತ್ತು ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ಪುಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವೊಂದಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಆಡಲು ಹೋಗುವ ತಾಣವದು. ಅಲ್ಲೇ ಸಂಪಿಗೆ, ನೇರಳೆ, ಸಕ್ಕರೆ ಮೊದಲಾದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಣ್ಣುಗಳೂ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಂದು, ಆಟವಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ನನ್ನ ಕಾಲು. ಕರೆದು ಗೆಜ್ಜೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತೆಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಆಟದ ಮೈಮರೆವಿನಲ್ಲಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಳೆದ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ, ಗದರಿ ಕೇಳಿದಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಡಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ತಾ ಎಂದಳು. ಆಯಿತೆಂದು ಹೊರಟೆ.
