ಅವರು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸ್ನೇಹಿತ. ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಹಿತವಚನ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು. ‘ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೆದರಿಸಿದರು. ಅಪ್ಪನ ಕೈಲಿ ಏಟು ತಿನ್ನೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಎಂದೆನಿಸಿ ನಾನು ಆ ವಾರ ಮನೆಗೇ ಹೋಗದೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ. ವಾರ ಬಂತೆಂದರೆ ನನ್ನ ದಾರಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಾನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಸೀದಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬೈದರು. ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, ‘ಮಗಳೇ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬಾರದು. ಅವರೇನು ಮಾಡಿದರೂ ನಿಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ವಾರ್ಡನ್ಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುತ್ತೆ..’ ಅಂತ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರು. ನಾನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಸಿಟ್ಟು, ಸೇಡು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ.
