ಈ ರೀತಿ ಮುಸಲ್ಮಾನರನ್ನು ಸಜ್ಜನರೆಂದು, ಲವಲೇಶದಷ್ಟೂ ಕೆಡುಕಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಮುಗ್ಧಜನರೆಂದು ತೋರಿಸಲು ಬಾಲಿವುಡ್ ಹೆಣಗಾಡುವ ರೀತಿ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು. ‘ಮೈ ನೇಮ್ ಈಸ್ ಖಾನ್’ ಎಂಬ ಶಾರುಖ್ ಖಾನನ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹೆಸರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಜನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಹೊರಟಿತ್ತು. ಇದೇ ಸಾಲಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ‘ಹೈದರ್’ ಮತ್ತು ‘ಶಿಖಾರಾ’ಗಳು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮೇಲೆ ಎಂತಹ ಅನುಕಂಪವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆಂದರೆ ‘ಪಂಡಿತರು ಮರಳಿ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು’, ಎಂದು ಪಂಡಿತರೇ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಾದಿಸಿದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟು! ‘ಹೈದರ್’ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಎಂಬ ತರುಣನ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದು ಸಾಕಿಬ್ ಬಿಲಾಲ್ ಶೇಖ್. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಐದೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಲಷ್ಕರ್-ಎ-ತೋಯ್ಬಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನಾಪಡೆಗಳ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಆಲೋಚನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ-ಅಮೆರಿಕನ್ ಆಗಿರುವ ಬಶ್ರತ್ ಪೀರ್ನದ್ದು. ಆತನ ಪತ್ನಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ಕೈಲಾಶ್ ವಾಜಪೇಯಿಯ ಮಗಳು ಅನನ್ಯ ವಾಜಪೇಯಿ. ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮಟ್ಟದವರೆಗೂ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಭಾರತವನ್ನು ಕಂಡರೆ, ಮೋದಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಆಕ್ರೋಶ. ಅನನ್ಯಾಳಂತೂ ಭಾರತವಿರೋಧಿ ಸತ್ಯ ತಿರುಚುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮನಾದ ಶೆಲ್ಡನ್ ಪೋಲಾಕ್ನ ಅನುಯಾಯಿ. ಇವರುಗಳು ಮಾಡಿರುವ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಭಾವ ನಟಿಸಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದಾದರೆ ಇನ್ನು ಅವುಗಳನ್ನೇ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಬೆಳೆದ ತರುಣರ ಕಥೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಈ ಸಾಕಿಬ್ ಶೇಖ್ನ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಸõತ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪ್ರಾಪಗ್ಯಾಂಡ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ವೈರ್’ ಆತನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ, ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಕಡ 76 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದವ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಕನಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಎಂದೆಲ್ಲ ಬರೆಯಿತು. ಆದರೆ ಆತನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಸಾಕಿಬ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ‘ಅವರೆಲ್ಲ ಸಿಂಹದಂತೆ ಕಾದಾಡಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬ’ ಎಂದಿದ್ದನ್ನೂ ಪತ್ರಿಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲಿ ಉದ್ದೀಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇವರನ್ನು ಅನುಕಂಪದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ಏಳು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಪಂಥೀಯರು ತಮ್ಮ ಕೈಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದುದರಿಂದಲೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬರುವ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳೊಂದಿಗೂ ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
