ಸಾವರ್ಕರ್ 1943ರಲ್ಲಿ ಸಿಂಧ್ ಪ್ರಾಂತದ ಚುನಾವಣೆಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ವಿರುದ್ಧ ಗುಡುಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ಗಳು ಒಟ್ಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಮಹಾಸಭಾ ಹಿಂದೂವಿರೋಧಿ ನೀತಿಯನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪುಕಾರು ಹಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. ಈ ಮೂಲಕ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಹಿಂದೂಗಳ ವೋಟುಗಳನ್ನು ಕಸಿಯುವ ರಾಜಕಾರಣದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಎಂದಿನ ಶೈಲಿ ಅದು. ಕುಪಿತರಾದ ಸಾವರ್ಕರ್ರು, ‘ಒಂದು ದಿನ ಇದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಹಿಂದೂ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಜನಿವಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹರಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬರಲಿದೆ; ಜನಿವಾರವನ್ನು ದೇಹದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಕೋಟಿನ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಧರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಈ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜವಾಯ್ತೆಂದರೆ ಮೋದಿಗೂ ಮುನ್ನ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಹಿಂದೂಗಳೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇಫ್ತಾರ್ ಕೂಟಗಳಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಸೀರೆಯನ್ನು ಹಿಜಾಬ್ನಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ನಮಾಜ್ ಮಾಡುವ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಈಗ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಓಡಿ, ಹಣೆತುಂಬ ವಿಭೂತಿ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಪಾದಯಾತ್ರೆಗೂ ಮುನ್ನ ನದಿಗೆ ಪೂಜೆಮಾಡಿ, ಕ್ಯಾಮರಾದೆದುರು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಸ್ತುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಧಾರ್ವಿುಕ ಆಚರಣೆಗಳು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಕಲಿತುಬಿಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ನಿರಂತರ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಫಲ. ಮೋದಿ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಆರತಿ, ಗಂಗೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ರೀತಿ ಎಂಥವನನ್ನೂ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯೇ ಆಗಿಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ನಾಟಕವೆನಿಸದು. ಆದರೆ ವೋಟಿಗಾಗಿ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ವಣವಾಯ್ತಲ್ಲ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳಿ! ಸಾವರ್ಕರರ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾಯ್ತಲ್ಲವೇ?
