ವಿಶ್ವಗುರು: ಕರೊನಾ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಹೆದರಿಕೆ?!

ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್​ಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆ ಅಂತಿಮ ಹಂತವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ಅದನ್ನು ಕೊನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯವರೆಗೂ ತಲುಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕರೊನಾ ಗೆಲ್ಲುವ ಅಸ್ತ್ರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಹೆದರಿಕೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಈಗ ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದೆ.

ಇಂದು ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕರೊನಾ ಕುರಿತಂತೆ ನಾವು ಹೆದರಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತಾ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಕರಣ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಅದರ ನಾಲ್ಕುಪಟ್ಟು ಜನರಾದರೂ ಈ ವೈರಸ್​ನಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ್ಯಾರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ವೈರಸ್ ಇದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಆ ವೈರಸ್​ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಟವನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರು ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಯ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಜೀವಂತ ವೈರಸ್ಸಿನ ಸಮುದ್ರವೇ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುವುದು ಬೇಡ. ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ವಿಶ್ವಗುರು: ಆತ್ಮನಿರ್ಭರತೆಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಸಮಿತ್ತು!

ಕರೊನಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಜ್ವರದಂತೆ ಕಾಡುವಂಥ ಒಂದು ರೋಗ. ವೈರಸ್ ದೇಹ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರ ಮೈ-ಕೈ ನೋವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಗೇ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ತಲೆನೋವು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಜ್ವರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಜ್ವರ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲ. ತಲೆನೋವು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೂಗು ವಾಸನೆ ಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೂಗಿನ ಬಳಿಗೇ ವಸ್ತುವನ್ನೋಯ್ದರೂ ಅದರ ವಾಸನೆ ಅರಿಯಲಾಗದೆ ಒಮ್ಮೆ ಚಡಪಡಿಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ವೈರಸ್ಸು ದೇಹದೊಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಇದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಸುಸ್ತು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದವ ಈಗ 40 ಮೀಟರ್​ಗೂ ಏದುಸಿರುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಬಂದರಂತೂ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದವ ಇಷ್ಟು ಸೊರಗಿದ್ದೇಕೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ವೈರಸ್ಸು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿರುವ ಪರಿಣಾಮ ಅದು! ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಾಸನೆ ಗ್ರಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಮೂಗಿಗೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೇಹ ವೈರಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸಾಟ ಮಾಡಿ ಗೆದ್ದಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಮೈ-ಕೈ ನೋವು, ತಲೆನೋವು ಯಾವುದೂ ಈಗ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೆಮ್ಮು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಅಜೀರ್ಣದಿಂದ ನರಳುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾದ ಊಟ, ಸೂಕ್ತ ನಿದ್ದೆ ಇವೆರಡೂ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ವಾರಗಳೊಳಗೆ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಇಡಿಯ ಕರೊನಾದ ಕೆಟ್ಟ ಅನುಭವವೆಂದರೆ ಕೂತಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ವೈರಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಾಧಿತರು ಆದಷ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳೋದು. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನಿದ್ದೆ ದೊರೆತರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸರಾಸರಿ ಏಳು ದಿನಗಳೊಳಗೆ ತಯಾರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. 14 ದಿನವೆನ್ನುವುದು ಆತ ದೇಹವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಮರಳಲು ಬೇಕಾದ ಸಮಯ. ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕರೊನಾಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಂದರೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಷ್ಟೇ. ಮೈ-ಕೈ ನೋವು, ತಲೆನೋವು, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬಾಧೆ, ಇವುಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮದ್ದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತ ಕಷ್ಟವನ್ನೆದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಒಂದೂ ಮಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಕರೊನಾ ವಾಸಿಯಾಗಿ ಮರಳಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ಅದರರ್ಥ ಆಯುರ್ವೆದ ಹೇಳುವಂತೆ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಕರೊನಾವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಲಿ, ಕಜೆಯವರ ಮತ್ತು ಪತಂಜಲಿಯವರ ಔಷಧಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸತ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವ ಹೆದರಿಕೆಗೂ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು, ಮಾಸ್ಕ್ ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದೊಳಿತು.

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಾರ ನಿಮಗೇನಿದೆ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಕೇಳಬಹುದು. ನಾನು ವೈದ್ಯನಾಗಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ರೋಗಿಯಾಗಿ ಈ ವೈರಸ್ಸನ್ನು ಎಂಟ್ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೇಹದೊಳಗೆ ಸಾಕಿಕೊಂಡ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಈ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಯುವುದು ಸಿಗುವ ಡಾಟಾಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ಜನ ತರುಣರು, ಈ ವೈರಸ್​ನ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಎಲ್ಲರ ಅನುಭವವೂ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಈಗಲೂ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದವರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ವಿಶ್ವಗುರು: ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ ಭಾರತ!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಕರೊನಾ ಮೇಲಿನ ಹೆದರಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು, ಅದನ್ನೆದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಶಕ್ತಿ ಬಂದಿದ್ದು ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೆಂದು ಹೋದ ನಂತರವೇ. ವಿಶೇಷಾಧಿಕಾರಿ ಬಾಲಾಜಿ ಪೈ ಅವರು ಮಿತ್ರ ತನ್ವೀರ್ ಅಹ್ಮದ್​ರ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂರ್ಪಸುವಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯಿತ್ತು. ಗುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಡಿ ಗ್ರೂಪ್ ನೌಕರರು ಕರೊನಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೇ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಡಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಊಟ-ತಿಂಡಿ ಕೊಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿರುವ, ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರಿಂದ ದೂರವಿರುವ 15 ಜನರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆವರ್ತನದಂತೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ 7 ರಿಂದ 10 ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸವಾಲು ಸುಲಭದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಿಪಿಇ ಕಿಟ್​ಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವುದರಿಂದ ವೈರಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನಾಕ್ರಮಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವೇನೋ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯರನ್ನು, ಆತಂಕಪಡುವ ಹಿತೈಷಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲರದ್ದೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ‘ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸದವರಿರುವಾಗ ನೀವೇಕೆ?’ ಅಂತ. ಹೋಗಬಾರದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೊಡುವ ಕಾರಣ ವೈರಸ್ ಆಕ್ರಮಿಸಿದರೆ ದೇಹ ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ. ಈ ದೇಹ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಆ ಡಿ ಗ್ರೂಪಿನ ನೌಕರರನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತದೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಅವರೂ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥವಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಅವರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರವೋ ಅಥವಾ ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸುವುದು ಕೂಡ ಇದೆಯೋ? ನಾವು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಅದನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇತರರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದೆವು ಕೂಡ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದ ಕರೊನಾ ಬಂದಿರುವ ರೋಗಿಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹಾಸಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲ್​ನಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಲೋ, ಆಟವಾಡುತ್ತಲೋ ಹಾಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ! ಈ ರೋಗಿಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುವ ಯಾವ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲವೆಂಬ ಅರಿವಾಗಿದ್ದೇ ಆಗ. ಕರೊನಾ ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟೆ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಈ ಧೈರ್ಯ ನಮಗೊಂದು ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. 17 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಸಂರ್ಪಸುವ, ಅವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಸ್ವತಃ ವೈರಸ್ ನಮ್ಮನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಹೆದರುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ಏಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾಯ್ತೆಂದರೆ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಸ್ಪ್ರೆಡ್ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿರುವ ಈ ವುಹಾನ್ ವೈರಸ್ಸಿನಿಂದ ಈಗ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವುದು ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಕರೊನಾ ರೋಗಿಗಳೇ. ದುರದೃಷ್ಟಕರವೆಂದರೆ ನಾವು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಟೆಸ್ಟ್ ಕಿಟ್​ಗಳು ಸರಿಯಾದ ವರದಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಆರೋಪ ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿಯೇ ಲಕ್ಷಣವೇ ಇರದಿದ್ದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದೂ ಜೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಫಲಿತಾಂಶ ನೆಗೆಟಿವ್ ಎಂದಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ತುಂಬ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ವೈರಸ್ಸು ಹಬ್ಬದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಲಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಕೊತ್ತಿಮೀರಿ ಸೊಪ್ಪಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಹೋಯ್ತು ಗಲಭೆ!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಳೆದ ಆರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಈ ವೈರಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೈರಾಣುಗೊಳಿಸಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಹೋಟೆಲ್​ಗಳು ಅದಾಗಲೇ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿವೆ. ಅನೇಕರು ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ತಮ್ಮ-ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಿಂಗಳುಗಳು ಉರುಳಿವೆ. ಕೂಡಿಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಈಗ ಸಂಕಟ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ವೈರಸ್ಸಿಗೆ ಹೆದರಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗೋಣ. ಅದಾಗಲೇ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್​ಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆ ಅಂತಿಮ ಹಂತವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ಅದನ್ನು ಕೊನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯವರೆಗೂ ತಲುಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕರೊನಾ ಗೆಲ್ಲುವ ಅಸ್ತ್ರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಹೆದರಿಕೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ಈಗ ಪುನರ್ ನಿರ್ವಣದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೆಲೆ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಚೀನಾವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದಿರಲಿ, ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ರಷ್ಯಾ ಭಾರತದ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿರುವುದಿರಲಿ, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ‘ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಗಟ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಬಲುದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾಗಲೀ ಚೀನಾ 5ಜಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹುವೈ ಕಂಪನಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿರುವುದಾಗಲೀ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸದೃಢಗೊಳಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮದಿದೆ. ನಡೆಯಲೇಬೇಕಿದ್ದ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿರಲಿ, ವ್ಯಾಪಾರ-ಉದ್ದಿಮೆಗಳೇ ಇರಲಿ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ಹಳಿಗೆ ಮರಳಬೇಕಿದೆ. ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳು ಎಂದಿನಂತೆ ಪುನರಾರಂಭಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರದಿಂದ, ಮಾಸ್ಕ್ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ವೈರಸ್ಸನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಗೊತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವು ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತ ಇತರರಿಗೂ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಬೇಕಿದೆ!

https://www.vijayavani.net/kargil-lesson-now-utilized/