ನಮ್ಮದ್ದೂ ಒಂದು ದೋಷವಿದೆ. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜಾತಿಪದ್ಧತಿ ಇದೆ, ಅಸ್ಪಶ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಸಮಾಜ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಕಳೆದ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಬದಲಾಗಿರುವ ರೀತಿ ಅನೂಹ್ಯವಾದ್ದು. ಡಾ. ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಮಳೆ ಬೀಳುವಾಗಲೂ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಆದರಿಂದು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ನಗರಗಳಲ್ಲಂತೂ ಯಾರದ್ದು ಯಾವ ಜಾತಿ ಎಂಬುದೇ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿವೆ ಎಂದರೆ ಜನ ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ರಂಗಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಮಂದಿರ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭೇದವೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬರು ಹೋಗುವ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ ಸತ್ತೇಹೋಗಿದೆ ಎಂದೇನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಂಡುಬಂದಿರುವ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ ಅನೂಹ್ಯವಾದದ್ದು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ನಾವೀಗ ಮತಾಂತರವನ್ನು, ಲವ್ಜಿಹಾದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದು. ಈ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ನಾವೀಗ ಸಿಡಿದೇಳಬೇಕಿದೆ. ಮುಸಲ್ಮಾನರಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅಶ್ರಫ್ಗಳು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರು, ಅಜ್ರಫ್ಗಳೆಂದರೆ ದಲಿತರು. ಈ ದಲಿತರನ್ನು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರು ತುಳಿಯುವ ಪರಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಎಂಥವರಿಗೂ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು.
