ಕಂಡರೆ ಅದು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯದ್ದೋ, ಜವರಾಯನ ಬೇಟೆಗೆ ತುತ್ತಾದ ನತದಷ್ಟ ಜೀವಿಯದೋ ಎಂಬ ನಡುಕ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು ೋನು ಮಾಡಿದರೆ ಅವರ ಆತಂಕ, ಭಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ "ಏನ್ರೀ ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಕರೊನಾ ಆರ್ಭಟ ಹೇಗಿದೆ? ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಂತೂ ಕೇಳ್ಲೇಬೇಡಿ ಎಂಥೆಂಥವರೆಲ್ಲ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ರು ಗೊತ್ತಾ?' ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸರ್ವಥಾ ಸಲ್ಲದು. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ಪ್ರವರವನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಡದೆ ಅವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ ಆದಷ್ಟು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ದುಗುಡವನ್ನು ಮರೆಸುವಂತೆ ಧೆರ್ಯ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮಿಂದಾಗಬೇಕು. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಹದವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿಮಿತವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕಾಲಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನವರು, ಪೂರ್ವಸೂರಿಗಳು ಕಷ್ಟ ಕಂಡಿಲ್ಲವೇ? ದು@ಖ ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲವೇ? ಊಹೂಂ ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಡುಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಜೀವಗಳು ಆಗಿಹೋಗಿವೆ. "ಕಾವ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿನೋದ'ಗಳನ್ನು ಬದುಕಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರಿನವರು. ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ನಿರ್ಬಾಧಿತರಾಗಿ ಅಲೌಕಿಕವಾದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸಂತಪ್ತಿಯಿಂದ ಬಾಳಿದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ದಾರ್ಶನಿಕರನ್ನು, ಕವಿಗಳನ್ನು, ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ, ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಬರೆದಂತೆ ಬದುಕಿದವರು, ಬದುಕಿದಂತೆ ಬರೆದವರು, ಬರೆಯುವುದರಿಂದಲೇ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡವರು, ಎಂತೆಂಥ ಕವಿಗಳು.... ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ! ನಿಜವಾದ ಕವಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಳಿಸಲು ಯಾವ ಬಿರುದು ಬಾವಲಿಗಳಾಗಲಿ, ಬಂಗಲೆ ಕಾರುಗಳಾಗಲೀ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸನ್ಮಾನಗಳಾಗಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮಾರ್ದವತೆಯಲ್ಲಿ, ಮಗುವಿನ ನಗೆಯ ಮಾಧುರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವರು ಕವಿಹದಯವುಳ್ಳವರು.
"ಕವಿಜೀವದ ಬ್ಯಾಸರ ಹರಿಸಾಕ/ಹಾಡ ನುಡಿಸಾಕ ಹೆಚ್ಚಿಗೇನು ಬೇಕ?
ಒಂದು ಹೂತ ಹುಣಸೀ ಮರ ಸಾಕ'/
ಹೀಗೆಂದು ನುಡಿದವರು ವರಕವಿ ಬೇಂದ್ರೆ. ಕಷ್ಟಗಳಿವೆ, ದು@ಖವಿದೆ ಎಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿದವರಲ್ಲ ಇವರು.
"ಎನ್ನ ಪಾಡೆನಗಿರಲಿ ಅದರ ಹಾಡನ್ನಷ್ಟೆ ನೀಡುವೆನು ರಸಿಕ ನಿನಗೆ' ಎಂಬ ವ್ರತವನ್ನು ತೊಟ್ಟವರು. ಕಡುಕಷ್ಟದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗುವನ್ನು ಧರಿಸಬಲ್ಲ ಅವಧೂತರು ಈ ಕವಿವರ್ಯರುಗಳು. ಇಂಥ ಕವಿಗಳು ಆರಾಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನಗುವನ್ನು ನಾವಿಂದು ಹುಡುಕಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ನಾವು ನಗುವನ್ನೇ ಮರೆತ ಉಸಿರಾಡುವ ಯಂತ್ರಗಳೇ ಆಗಿಬಿಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಕಹಿಸತ್ಯಗಳ ಹಾಲಾಹಲವನ್ನೇ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಟಿ.ಪಿ. ಕೆಲಾಸಂ ಎಂತೆಂತಹ ನಗೆನಾಟಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ! "ಕಿರಿಯಾಳದ ನಗೆ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತಿರುಗುತ ಬಹುವೇಳೆ, ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಡಲಿನ ಪಾಲು ಹಾಸ್ಯದ ಹರಿಗೋಲು' ಎಂದವರು ನಗೆಯ ಣಭಂಗುರತೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಟಿ.ಪಿ. ಕೆಲಾಸಂ. "ಬುದ್ಧಿ ಇದ್ದವರನ್ನು ನಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಹದಯ ಇದ್ದವರನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂಬುದು ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯೋದ್ದೇಶ. "ಟಿಪಿಕಲ್ ಕೆಲಾಸಂ' ಎಂದೇ ಜನಜನಿತವಾದ ಈ ನಾಟಕಕಾರರ ಕತಿಗಳನ್ನು ಓದುವುದೆಂದರೆ ಅಳು&ನಗುಗಳ ಪಾಕವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸವಿದ
ಅನುಭವ. (ಅಳುವೊಂದು ರಸಪಾಕ, ನಗುವೊಂದು ರಸಪಾಕ ನಗುವಾತ್ಮ ಪರಿಮಳವ ಪಸರಿಸುವ
ಕುಸುಮ& ಡಿ. ವಿ. ಜಿ.)
"ಕ್ಕನೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕುಬಿಡು ಚಿಂತೆ ತೊಲಗಲಿ' ಎಂದವರು ನಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯಕವಿ ಕೆಎಸ್ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ. ಆ ತಲೆಮಾರಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವಿಗಳು ಬಡತನವನ್ನೇ ಹಾಸಿ ಹೊದ್ದವರು. ಅವರ ಹೆಂಡಂದಿರೋ ಬಡತನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಗಂಡಂದಿರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಜೀವ ಸವೆಸಿದವರು.ಆದರೂ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಗೆಯಾಭರಣವನ್ನು ಸದಾ ಮುಡಿಯುವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಅವರದು.
