ಧೃತರಾಷ್ಟŠನ ಮಗನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆಟ, ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಬಲು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದವನು. ಆದರೆ ಪಾಂಡುವಿನ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಆಟ ಆಡುವಾಗ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಭೀಮನು ಗೆದ್ದರೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಧನುರ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ ಅರ್ಜುನ, ನಕುಲ, ಸಹದೇವರನ್ನು ಕಂಡು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಟ್ಟ. ಕ್ರಮೇಣ ಅವಿವೇಕತನ, ದರ್ಪವೆಲ್ಲವೂ ಮೈಗೂಡಿ ಅವನಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೇ ಅವನ ಬುದ್ಧಿಯು ಪಾಪದ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಯಾವ ಅನುಕಂಪವನ್ನೂ ತೋರದೆ ಪಾಂಡವರನ್ನು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕುವ ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದ. ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಕೆಟ್ಟ ಮೇಲಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಮುಂದಾಗುವ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಬಹುದಿತ್ತೇನೋ? ಅವನ ಸುತ್ತ ಅನ್ಯಾಯಮತಿಗಳೇ ಮೇಳೈಸಿ ಭೀಷ್ಮವಿದುರರಂಥ ಪ್ರಾಜ್ಞರೂ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬರು ಬರುತ್ತ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕುತ್ಸಿತವಾಯಿತೆಂದರೆ ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ.
