ಅದೊಮ್ಮೆ ಶಿಷ್ಯನ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಗೆ ಮನಸೋತ ಧೌಮ್ಯರು ‘ಮಗು ನಿನ್ನ ಗುರು ಸೇವೆಗೆ ನಾನು ಮನಸೋತೆ, ನಿನ್ನ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲೆಂದೇ ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ. ನೀನಾದರೋ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಮ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಗೆದ್ದೆ. ಕಷ್ಟಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಸಹನೆ, ವಿಧೇಯತೆ, ಪರೋಪಕಾರ, ನಿರಹಂಕಾರ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರಗತ ಮಾಡಕೊಂಡಿರುವ ನೀನೀಗ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನ, ನೀನೀಗ ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದು’ ಎಂದು ಹರಸಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು. ನಿಜ, ಜ್ಞಾನ, ವಿದ್ಯೆಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಕಾರ್ಯ. ಅದಕ್ಕೂ ಕಠಿಣ ಅದನ್ನು ತಾಳ್ಮೆ, ವಿಧೇಯತೆ ವಿನಮ್ರತೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುವುದು! ವಿದ್ಯೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಎನಿಸಲು ಕಷ್ಟಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಸ್ವಭಾವ ಬೇಕು, ಆ ವಿದ್ಯೆ ಸಾರ್ಥಕ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರೋಪಕಾರದ ಬುದ್ಧಿಬೇಕು! ಇದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಳಿದ್ದು ‘ಸಾ ವಿದ್ಯಾ ಯಾ ವಿಮುಕ್ತಯೇ’ ಎಂದು ಅಂದರೆ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ ಎಂದು. ವಿದ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಜೀವನದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಿಗಬೇಕಾದ ಕೌಶಲ! ಹಾಗಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಾವು ವಿವೇಕಿಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬಳಸೋಣ. ಆ ವಿದ್ಯೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕ ಮಾರ್ಗದೆಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ದೀವಟಿಗೆಯಾಗಲಿ.
