ಆ ಆಶ್ರಮವೆಂದರೆ ಜನರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ತಾಣ. ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತನಾಡುವ ಅಲ್ಲಿರುವ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಮಾಧಾನ. ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ದಿನವಿಡೀ ಜನರು ಸಂದರ್ಶಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದೊಂದು ದಿನ ಉತ್ಸವದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಆ ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ಓರ್ವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವ ಹಾಗೆ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ, ‘ಮಹೋದಯರೇ, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಖುಷಿ ಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ತತ್ಪರರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಕುರಿತಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಲಾಗಿ ನೀವು ಈ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನೂ ನಾವು ಕಂಡಿಲ್ಲ’. ಮಿಕ್ಕ ಅನೇಕರು ಆತನ ಮಾತಿಗೆ ತಮ್ಮ ದನಿ ಸೇರಿಸಿದಾಗ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆ ಮಹಾಪುರುಷ ತನ್ನ ಕುರಿತಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ‘ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನೋವು, ಯಾತನೆ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ನಾನೇನು ಅದರಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಲೋಕಸಂಚಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅಪಘಾತ ನನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು. ಸಂಚರಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥನಾದ ನಾನು ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿದ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಅರ್ಧ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋದ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದವರಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ. ಜನರು ಮರುಗುತ್ತ, ‘ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ನಿಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿ ಆ ಯೋಗಿಯು, ‘ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನನ್ನ ಪ್ರಾರಬ್ಧವಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಇತರರಿಗ್ಯಾಕೆ ನೋವನ್ನು ಮಾಡಲಿ? ಯೋಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದ ನನಗೆ ಸದ್ವಿಚಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಧರ್ಮ. ನನ್ನ ಈ ಗೋಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೋತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನನ್ನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ’ ಎಂದ. ಸೇರಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ.
