ಒಂದುಸಲ, ಬ್ರಹ್ಮದೇವರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು ಮೂವರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಸರಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ವಿದ್ಯೆ, ಎಲ್ಲರೂ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಲಿತರು. ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ರಾಕ್ಷಸರಿಗಿಂತ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಆವಾಗಾವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ. ವರುಣ ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಳೆ ಬರಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಶ್ವಿನಿದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕೆಲಸ. ಹಾಗಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮದೇವರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರೂ, ‘ಇನ್ನು ಈ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಾಕು, ಬ್ರಹ್ಮದೇವರಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶ ಬೇಡೋಣ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅದರಂತೆ ಬಿನ್ನವಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬ್ರಹ್ಮದೇವರಿಗೂ, ಈ ಮೂರು ವಿಧವಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ವಿದ್ಯೆ ನೀಡುವುದು ಸವಾಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ‘ದ’ ಎಂದು ಒಂದೇ ಒಂದಕ್ಷರ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು ಹಾಗೂ ‘ಒಂದು ವರುಷ ಕಳೆದ ನಂತರ ಬನ್ನಿ, ಯಾರು ಈ ಒಂದಕ್ಷರದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೀರೋ ಅವರಿಗೆ ದೀರ್ಘ ಉಪದೇಶ ನೀಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು. ಒಂದಕ್ಷರ ಉಪದೇಶಿಸಿದರೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಅರ್ಥವಾದೀತು? ಒಂದು ವರ್ಷವೇನು, ಇವತ್ತಿಗೂ ದೀಘೋಪದೇಶ ಹೊಂದಲು ದೇವತೆಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದಕ್ಷರದ ಉಪದೇಶವೇ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರಿಗೆ!
