18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್, 20ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಮಾಡಿದ್ದು ಇದನ್ನೇ. ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕೀಯ-ಸೇನಾ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಅಗಾಧ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅಗತ್ಯ, ರಾಜಕೀಯ-ಸೇನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗಲು ನಿರಂತರ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂಬ ಸ್ವರ್ಣ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಅರಿತೇ ಇದ್ದರು. ಬೃಹತ್ ಸೇನಾ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಪೂರಕ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕುಸಿದು ಇತಿಹಾಸ ಸೇರಿಹೋದ ಸೋವಿಯತ್ ಯೂನಿಯನ್ನ ಉದಾಹರಣೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆಯೇ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅವರು 2030ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚೀನೀ ವಾರ್ಷಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಿವ್ವಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸಲು ಣ್ಞಛಿ ್ಕಚಛ ಣ್ಞಛಿ ಆಛ್ಝಿಠಿ ಎಂಬ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿ ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತಂದೂ ಆಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಯುರೋಪ್ಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಸ್ತೆಗಳು, ರೈಲುಹಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಂದರುಗಳ ಮೂಲಕ ಚೀನಾಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಯೋಜನೆಯ ಮಹತ್ವ ಆರ್ಥಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬೇಕಾದೆಡೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚೀನೀ ಸೇನೆಯನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಲೂ ಅದು ಬಳಕೆಯಾಗಲಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇನೂ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ರಹಸ್ಯವಾಗಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಫಿಲಿಪೀನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಅಮೆರಿಕದ ತೆಕ್ಕೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆಳೆದು ತನ್ನ ಬಂಟನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಪಶ್ಚಿಮ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ವಲಯದಿಂದ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡುವುದು ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಅತ್ತ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ-ಸೇನಾ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಮಾಡಲೂ, ಆ ಮೂಲಕ ಕದಡಿದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲೂ ಹೊಂಚುಹಾಕಿದ್ದರು. ಇವೆರಡರ ನಡುವೆ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ತಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಏಷ್ಯಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ತಟದವರೆಗಿನ ಹಲವಾರು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಸಾಲಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವುಗಳ ನೆಲವನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸೇನಾನೆಲೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಇಡೀ ವಲಯವನ್ನು ಚೀನೀ ಸೇನಾ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವರ ಘಾತಕ ಯೋಜನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವಂತೇ ಇತ್ತು.
