1962ರ ಯುದ್ಧದ ಹೊರತಾಗಿ ಚೀನೀ ಸೇನೆ ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿಲ್ಲ. ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರವೂ ಆ ದೇಶದ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಗೌರವ ತರುವಂಥ ಧೈರ್ಯ, ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿಲ್ಲ. ಸೇನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಟಿಬೆಟ್ ಅನ್ನು 1950ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಯಾವ ಬಗೆಯಲ್ಲೂ ಸೇನಾ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜಯವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗದು. 1958ರಲ್ಲಿ ತೈವಾನ್ಗೆ ಸೇರಿದ, ತನ್ನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕೂಗಳತೆಯಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ವಿಮಾಯ್ ಹಾಗೂ ಮತ್ಸು ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುನ್ನುಗ್ನಿದ ಚೀನಾ ಅಂದಿನ ಅಮೆರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಐಸೆನ್ಹೋವರ್ ಗುಟುರು ಹಾಕಿದೊಡನೇ ಬಾಲ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದುಬಿಟ್ಟಿತು. 1962ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಅದು ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿದರೂ ಅಂದು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸೋತದ್ದು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕತ್ವ, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯಲ್ಲ. ನಂತರ 1967ರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಂ-ಚುಂಬಿ ಕಣಿವೆ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸಾಧಿಸಿದ್ದು ಅಭೂತಪೂರ್ವ ವಿಜಯ. ತಾನೇ ಕಾಲುಕೆರೆದು ಕಾಳಗಕ್ಕಿಳಿದ ಚೀನೀ ಸೇನೆ ಭಾರತದ 88 ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ 340 ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಅಂದು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಚೀನೀ ಸೇನೆಯಾಗಲೀ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲೀ ಇದುವರೆಗೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ನಂತರ ಚೀನೀ ಸೇನೆ ರಣಾಂಗಣಕ್ಕಿಳಿದದ್ದು ಒಂದೇ ಬಾರಿ, 1979ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ. ಆಗ ‘ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆ’ ಪುಟ್ಟ ವಿಯೆಟ್ನಾಂನಿಂದ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೇ ಗುದ್ದಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೀಗ ಇತಿಹಾಸ. ಈಗಲೂ ಚೀನೀ ಸೇನೆಯ ಕಾದುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಅನುಮಾನಗಳಿವೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಸುಡಾನ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಾಂತಿಪಾಲನಾ ಪಡೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ಚೀನೀ ಸೇನೆ 2015ರಲ್ಲಿ ಬಂಡುಕೋರರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲಲಾರದೇ ತನ್ನ ಶಿಬಿರವನ್ನೇ ತೊರೆದು ಓಡಿಹೋದದ್ದನ್ನೂ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಪಡೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಚೀನೀಯರಿಗೆ ಮರಳಿ ಕೊಡಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನೋಡಿದೆ. ನೇರ ಮುಖಾಮುಖಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಎದುರು ಚೀನೀ ಸೇನೆ ನಿಲ್ಲಲಾರದೆಂದು ಜೂನ್ 15ರಂದು ಗಲ್ವಾನ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ನೋಡಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಲಡಾಖ್ನ ಹತೋಟಿ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆದರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಚೀನೀ ಸೈನಿಕರಿಗಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ (ಅವರು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಾದರೆ) ಅವರ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎಸ್-300 ಮತ್ತು ಎಸ್-400 ಮಿಸೈಲ್ಗಳಿಗೆ.
