ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಕವಿಗಳು, ಮಹನೀಯರು, ರಾಷ್ಟ್ರಪುರುಷರ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡುತ್ತಾರೆ. 25 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಇಂಥ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು (ದ.ರಾ. ಬೇಂದ್ರೆ ರಸ್ತೆ, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ರಸ್ತೆ, ಪಂಪ ಮಹಾಕವಿ ರಸ್ತೆ-ಹೀಗೆ) ಕಾಣಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಹೆದ್ದಾರಿಗೂ, ಅದರ ತಿರುವುಗಳಿಗೂ, ಸಣ್ಣರಸ್ತೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂಖ್ಯೆ ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪೈಕಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂಖ್ಯೆ ಮರೆತುಹೋದರೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ, ವೃಥಾ ಅಲೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೂ ಹೀಗೇ ಆಯಿತು, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಭಾರಿ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಹಲವು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದು, ಹಲವು ತಿರುವುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಕ್ರಮಿಸಿ ಬಂದ ದಾರಿ ಸರಿಯಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಬಂದಿದ್ದೆವೋ ಎಂಬ ಅಳುಕು, ಆತಂಕದ ನಡುವೆಯೇ ಹೋಟೆಲ್ಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಕೊಂಚ ಸಮಾಧಾನ. ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಕಾರಿಣಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ‘ಹೌ ಆರ್ ಯೂ’ ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಗಳು. ನಾವು ಇನ್ನೇನು ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಕ್ಬೂಲ್ ಪಟೇಲ್-‘ನಿಲ್ಲಿ, ನಿಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಡಿ, ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡೋಣ’ ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಧಾವಿಸುತ್ತ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಮಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟು, ವಿಳಾಸ ಶೋಧಿಸುತ್ತ ನಾವು ಕೋಣೆ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ನಸುಕಿನ ಜಾವ ಮೂರೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮಕ್ಬೂಲ್ ಪಟೇಲರನ್ನು, ‘ನಿನ್ನೆ ಏನಾಯಿತು, ಅಷ್ಟು ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದಿರಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ-‘ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹೋಟೆಲ್ಗಳು, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಕೋಣೆಗಳು ಒಂದೇ ವಿನ್ಯಾಸ ಹೊಂದಿವೆ. ತಪ್ಪಾಗಿ ಬೇರೆ ಹೋಟೆಲ್ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಕೀ ತೆಗೆದು, ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಆಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು’ ಎಂದಾಗ ನಮಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಗಂಭೀರತೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
