ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ‘ಬೇಕು’ಗಳ ಮಾಯಾಜಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವ ವಸ್ತುಗಳ ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೆ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: ‘ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಒಡೆಯನಾಗಿದ್ದರೂ ಅತೃಪ್ತಸ್ವಭಾವದವನಾದರೆ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನಾದರೆ ಅಂಥವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಾನೆ’. ಇಂಥ ಮನೋನಿಗ್ರಹ ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗಲೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಮರಳಿ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕೊಡುವುದರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸಾರಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರು ಕೊಡುವುದೆಂದರೆ ಬರೀ ದುಡ್ಡು, ಸಂಪತ್ತಿನ ದಾನ ಎಂದಷ್ಟೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಸಂತ ಮೀರಾಬಾಯಿ, ಮುಕ್ತಾಬಾಯಿ, ಶಾರದಾದೇವಿ, ಚೈತನ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳು, ಶಿರಡಿಯ ಸಾಯಿಬಾಬಾ, ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಈಗಿನ ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ, ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಸಂತ-ಮಹಂತರು ಹಂಚಿದ್ದು ಶುದ್ಧ ಪ್ರೇಮವನ್ನೇ. ಇಂದು ಕೂಡ ಹೃದಯವಂತಿಕೆಯ ಬಡತನವಿದೆ, ಪ್ರೇಮದ ಅಭಾವವಿದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿವಾರಿಸಲು ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಬೇಕಿಲ್ಲ; ಶುದ್ಧಪ್ರೇಮದ ನಿರ್ಮಲ ಹರಿವೇ ಸಾಕು. ಸುಖ-ದುಃಖದ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಕಾಣದಿದ್ದಾಗ ಸಂತೃಪ್ತಿಯೆಂಬ ದೋಣಿ ಏರಿ, ಆನಂದದ ದಡ ತಲುಪುವುದು ಸಾರ್ಥಕ ಪಯಣ ಎನಿಸಬಲ್ಲದು.
