ವಿಶಾಲವಾದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಜನಸಮುದಾಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ‘ಆಳುವ ನೆಲೆ’ ಹಾಗೂ ‘ಅಧೀನ ನೆಲೆ’- ಹೀಗೆ ಎರಡು ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅದು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಇರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಎಂತಹ ಅಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಓಲೈಸುವ ರೂಪವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಓಲೈಸುವ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭವೇ ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಗಳು ಸುಳ್ಳು, ನಟನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದೇ ಸಿದ್ಧಭಾಷೆಗೆ ಜೋತು ಬೀಳುತ್ತೇವೆ. ಅಧೀನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಹಾಗಿರುತ್ತದೆ.
