ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾರೂ ‘ಸುಖವಾ....ಗಿರ್ತಾರೆ’ ಅಂದು ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸುಖದ ಬೋರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಬೋರಿಲ್ಲ. ಬದಲಾವಣೆಗಳು ತಾವಾಗೇ ಬರುತ್ತವೆ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತ ಕೂಡಬೇಡಿ. ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿ, ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಇನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಈ ಬದುಕು ಹೀಗಿರಬಾರದು ಅಂತ ಇವತ್ತೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿ. ಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದಾಗ ಉಲ್ಲಾಸಕ್ಕೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಬದುಕಿ. ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಸಂಗೀತ, ಅಪರೂಪದ ಗೆಳೆಯರು, ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಬಹುದಾದಂಥ ಪುಸ್ತಕ, ಒಂದು ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೖೆವ್, ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಮಾತು, ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ದೀರ್ಘ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಸಂತೋಷ-ಇವು ಸಾಕು ಬದುಕಿನ monotony ಮುರಿಯಲು. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಸುಖ ಬರುತ್ತಿರಲಿ ಅಂತ ಆಸೆಪಡುವವರು ಜೂಜಿಗೆ, ಕುಡಿತಕ್ಕೆ, ಹೆಂಗಸರ ಬೇಟೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಕೂಡ ನಿತ್ಯ ಸುಖವಲ್ಲ. ಕುಡಿತದಂತಹವು ಬಿಡಲಾಗದ ಚಟಗಳಾಗುತ್ತವಾದ್ದರಿಂದ ನಿತ್ಯ ಕುಡಿಯಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅದರಲ್ಲಿನ ‘ಸುಖ’ ಕೂಡ ಸತ್ತುಹೋಗಿ, ಅದೂ ರೂಟೀನ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ: ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಮದುವೆ, ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರಮೋಷನ್ನು ಸಿಗುವುದು-ಇವೆಲ್ಲ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಘಟಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಸಂತಸದ ಘಟನೆಗಳು. ಇವು ದುಃಖದಷ್ಟೇ ಅಪರೂಪದ್ದವು. ದುಃಖ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಸಾವುಗಳು, ಅನಾರೋಗ್ಯ, ನೌಕರಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ, ಮೋಸ ಹೋಗುವುದು-ಇವು ಕೂಡ ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂಥ ಸುಖ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳ ನಡುವಿನ ‘ಏನೂ ಘಟಿಸದ’ ಕಾಲವಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ತುಂಬ ಸುದೀರ್ಘ, ತುಂಬ ಬೋರಿಂಗ್ ಮತ್ತು ತುಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಾವು ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನ, ರೂಟೀನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಮಜವನ್ನ, ರುಚಿಯನ್ನ ಸವಿಯದಿದ್ದರೆ ಬದುಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಭರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
