ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ಬಿಂದಿಗೆಗಳು ಬಾವಿಯ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತಮ್ಮೆದುರಿಗಿದ್ದ ಹಸಿರಿನಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತೋಟವನ್ನು, ಸಂಜೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಪೈರನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಸದ್ವಿನಿಯೋಗವಾಯಿತೆಂದು ನೆಮ್ಮದಿ ಪಟ್ಟವು. ಲೋಭ-ಲಾಭಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅನ್ಯರಿಗಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗವಾಗುವುದೇ ಸೇವೆ. ಸೇವೆಯಿಂದಲೇ ಬದುಕು ಹೇಗೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ನಿದರ್ಶನವಷ್ಟೆ. ಇದನ್ನೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ‘ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಸಮರ್ಪಣಾಭಾವದಿಂದ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠಪದವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದಿದ್ದಾನೆ. ಇಂಥ ನೈಷ್ಕಾಮಕರ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಅನೇಕರು ತಾವು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದಂತೆ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ದೂರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪರಪೀಡನೆ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪರೋಪಕಾರವೂ ಜೀವನ ಸಾಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕೆನ್ನುವ ವಾಸ್ತವದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅಂಥವರು ಮನಗಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಣ ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಕಾರುಣ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಮತೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಮನುಷ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಸುಂದರ ಜಗತ್ತು ನಿರ್ವಣವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ?
