ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ, ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಮಗ. ಆ ಮಗುವಿನ ತಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯೇ ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ ಮಗನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಮಗ ಹೇಳಿದ, ‘ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ದೂರಹೋಗಬೇಕು.’ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗುವ ಮಗನಿಗೆ ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ಧರ್ಮಸಂಕಟವೇ ಸರಿ. ತನಗೆ ಏನಾದರಾಗಲಿ, ಮಗ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಲಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದಳು-‘ಮಗನೇ ನೀನು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿ, ಆದರೆ ನನಗೂ ನನ್ನ ಹಿರಿಯರು ಕಲಿಸಿದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿದ್ಯೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುವಿಯಾ?’ ಮಗ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದ. ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಳು, ‘ನೀನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಗುನಗುತ ಏಳು, ಮಲಗುವಾಗ ನಗುನಗುತಾ ಮಲಗು, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ದಿನವಿಡೀ ನಗುನಗುತಲೇ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಎಂದು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಬೇಸರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಎಂಥ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ನಗುನಗುತಲಿರುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ.’ ಮಗ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಲೌಕಿಕ ಅಲೌಕಿಕ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯೆ ಗಳಿಸಿ ಸಿರಿವಂತನೂ ಹೃದಯವಂತನೂ ಆಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ತನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ ತಾಯಿಗಾದ ಆನಂದ ಅವರ್ಣನೀಯ. ‘ಹತ್ತಾರು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇನು ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತೆ ಮಗು?’ಎಂದು ತಾಯಿ ಕೇಳಿದಳು. ‘ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಏನೇನೋ ಕಲಿತೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನೀನು ಹೇಳುವ ನಗು ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲೇ ಅಡಗಿತ್ತು’ಎಂದ ಮಗ.
