2012ರಿಂದೀಚೆಗೆ ಪೂರ್ವ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿನ ಸೆಂಕಾಕು ದ್ವೀಪಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಚೀನಾ ಋಣಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಆ ದ್ವೀಪಗಳ ಮೇಲೆ ಜಪಾನೀ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡತೊಡಗಿದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜಪಾನೀಯರಿಗೆ ಸಹ್ಯನೆನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚೀನೀ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಚೀನಾದ ವಿಸ್ತರಣಾವಾದಿ ನೀತಿಗಳಿಂದ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಇತರ ದೇಶಗಳ ಜತೆ ಜಪಾನ್ ಸಹಯೋಗ ಏರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೂ ಆವರು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಬೇಯವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದ್ದು ಇದು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಡೊಕ್ಲಾಂ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಬೆ ಸರ್ಕಾರ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಭಾರತದ ಪರ ನಿಂತಿತು. ಕರೊನಾ ಸಂಕಟ ಆರಂಭವಾದ ಮೇಲಂತೂ ಚೀನೀ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ, ಆ ಮೂಲಕ ಅದರ ವಿಸ್ತರಣಾ ಮನೋಭಾವನ್ನೂ ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಅಬೆ ಸರ್ಕಾರ, ಚೀನಾದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಜಪಾನೀ ಕೈಗಾರಿಕೋದ್ಯಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು ಜಪಾನ್ನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಭಾರತ ಮತ್ತು ವಿಯೆಟ್ನಾಂಗಳಂಥ ಇತರ ಮಿತ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಘೊಷಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಬೆ ಸರ್ಕಾರ ಎರಡು ಟ್ರಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳನ್ನು ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟದ್ದು, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದ ದ್ಯೋತಕ. ಈ ನೀತಿ ಕಳೆದೊಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಗೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಇದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಲಡಾಖ್ನಲ್ಲಿ ಚೀನೀ ಸೇನೆ ದುರಾಕ್ರಮಣವೆಸಗಿದಾಗ ಜಪಾನ್ ಭಾರತದ ಪರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ದನಿಯೆತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಬೆಯವರ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಅವರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಯೋಶಿಹಿದೆ ಸುಗಾ ಮೂಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಜಪಾನ್, ಅಮೆರಿಕ, ಭಾರತ ಮತ್ತು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಗಳ ನಡುವಿನ ‘ಕ್ವಾಡ್’ ಸಹಕಾರ ಯೋಜನೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ.
