ಶ್ರೀರಂಗಮಹಾಗುರುಗಳು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ, ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹೀಗೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲದ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವು ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅತಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಶಾಶ್ವತ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲೋಸುಗ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಸಂಪ್ರದಾಯವೆಂದರೆ ಆ ಪದವೇ ಹೇಳುವಂತೆ ‘ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು’. ಅಂದರೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅಂತಃಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವರಾಗಿ, ಒಂದು ಮನೋಧರ್ಮದಿಂದ (ಸ್ಪಿರಿಟ್) ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಸಂತೋಷದ ಬಳಿ ಒಯ್ಯುವ ಮಾರ್ಗವೂ ಆಗಿತ್ತು. ನಾವು ಆಚರಿಸುವ ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳು, ನಡೆ-ನುಡಿ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರ, ಪೂಜೆ-ಪುರಸ್ಕಾರಗಳು, ವಿದ್ಯೆ-ಕಲೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಂಪ್ರದಾಯವೆಂಬ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಮನೋಧರ್ಮವನ್ನರಿತು ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಆಚರಿಸಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಅಂತಃಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಪಿ ಬರೆಯುವಾಗ, ತಾನು ಬರೆದ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲು ನೋಡಿ ಬರೆದಂತೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಕರ್ವಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಾವೂ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಬ್ಬ ಗೃಹಸ್ಥನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಟ ಬೆಕ್ಕು ಇತ್ತು. ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕಿನಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು, ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಮುಂದೆ, ಅವನ ಮಕ್ಕಳು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಂದು, ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಶ್ರಾದ್ಧಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅನವಶ್ಯಕ ಕರ್ಮಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭವವಿರುತ್ತೆ.
