ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದತ್ತ ಹೊರಳೋಣ. ಭಾರತದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತ್ತು, ಸಿಂಧ್ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್ಗಳು ಅದರ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದವು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ರಮ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಸಹ ಆಗಿತ್ತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರಾ್ಯನಂತರವೂ 1956ರವರೆಗೂ ರಾಮಾಯಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಾರತ ಪಾಕ್ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದ್ದವು. ಜಿಯಾ-ಉಲ್-ಹಖ್ರ ಉಗ್ರ ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಪಾಕ್ ಮಹಿಳೆಯರು ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ್ದರು. ಮಹಿಳಾ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ 33 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಖೈಬರ್-ಪಖ್ತೂನ್ಖ್ವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಿಡೀ ಹರಡಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮೂಡಿದೆ. ಧಾರ್ವಿುಕ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಮೂಲೆಗೊತ್ತಲು, ಶರಿಯಾವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುತ್ತಿವೆ. ತಾಲಿಬಾನ್ ಖಾನ್ ಸರ್ಕಾರ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಣಿದಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅದು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬಾರದು, ಆ ಮೂಲಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಇದೆಷ್ಟು ದಿನದವರೆಗೆ? ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಂತೇ ಉದಾರವಾಗಿದ್ದ ಪಾಕ್ ಸಮಾಜ ಇಂದು ಧರ್ವಂಧವಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ವಿದೇಶಗಳು ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಯೇ ಇವೆ. ಜಾಗತಿಕ ‘ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕಾರ್ಖಾನೆ’ ಎಂಬ ಕುಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಎಂದೋ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಒಂದು ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮೂಲಭೂತವಾದದತ್ತ ಅದರ ಜಾರುವಿಕೆ ತೀವ್ರವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಅಮೆರಿಕಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಯೂನಿಯನ್ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜತೆ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ ಒಂದು ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾ ಅದು ಕೋಮಾಗೆ ಜಾರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ನಡೆ ಅವುಗಳದು. ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತಿರಹತ್ತಿರ ಆರುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳಿರಬಹುದಾದ, ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಮೂಲಭೂತವಾದದ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಹೋದರೆ ಅದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಟ್ಟಬಹುದಾದ ಅಪಾಯ ಊಹಿಸಲಸದಳ ಎಂಬ ಅವುಗಳ ಆತಂಕ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಹದ್ದೇ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
