ಮಗುವಿನ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾರಣಸ್ಥರೇ ಆದರೂ, ಮಗು ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಪಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಕೊಡುವುದು, ನಂತರ ತನ್ನನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಮಗು ಹೊರಬರಲು ಸ್ವ-ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು, ಇವೆಲ್ಲಾ ತಾಯಿಯಾದವಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ. ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಾಗ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವಿನ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ತಾಯಿ ಮೇಲೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಆಧಾರಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ತಾನು ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯಾಗುವುದೆಂದರೆ ಮಗುವನ್ನು ಹೆತ್ತು ಹಾಕುವುದಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವುದು ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಿನ ಯೋಚನೆಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಆ ಮಗು ಬೆಳೆದಮೇಲೂ, ಮಗು ವಯಸ್ಕನೋ ವಯಸ್ಕಳೋ ಆದ ಮೇಲೂ, ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ಸ್ವಭಾವ ತಾಯಿಯದು. ಮಗುವಿನ ಸೃಷ್ಟಿಗಷ್ಟೇ, ಆ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ/ಗಂಟೆಗಳ ದೈಹಿಕ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಷ್ಟೇ ಮಗುವಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಬಹುಶ ಇರಲಾರರು. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗು ಗರ್ಭದಿಂದ ಮಗುವಾಗಿ ಹೊರಬರಬೇಕು, ಅಥವಾ ಆ ಮಗು ತನ್ನ ಮೂಲಕ ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಮಗು ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಬಂದ ನಂತರ ಮಗುವಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕವಾದ ಆರೋಗ್ಯಕರ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಾನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದರೆ ಅದು ಆಕೆಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿರ್ಧಾರ, ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಎಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ. ದೈಹಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಷ್ಟೇ ನಾನು ಪಾಲುಗಾರ ಮುಂದಾಗುವುದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಂದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಾರಿಕೊಂಡಾಗ ಅಸಹಾಯಕ ಮಹಿಳೆ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ವಿವಾಹಿತ ಹಾಗೂ ಅವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಗರ್ಭಪಾತದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಹಕ್ಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಸವೋಚ್ಛ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತ್ರಿ ಸದಸ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತೀರ್ಪು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ವಿವಾಹಿತ ಪತ್ನಿಯೇ ಆದರೂ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಸೇರಿ, ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ತಂದು, ಅವಳು ತನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಧೋರಣೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ವಿವಾಹಿತ ಪತಿಯ ಇತಿಮಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶ ಈ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಭೋಗದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೂ ಮೀರಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇನ್ನಾದರೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಎಲ್ಲರ ಆಶಯ.
