ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ವಿಗ್ರಹವೊಂದು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ ಮೌಢ್ಯದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಎಂದು ತಿಳಿದವರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ರಭಸಪೂರ್ಣ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವವರು ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲೇನಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ, ರಭಸವಾಗಿ ಅದರ ಆರಾಧಕರನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುವುದೂ, ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಬೌದ್ಧಿಕ ತರಬೇತಿಯ ಕೊರತೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸುವುದೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದೂ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಗ್ರಹ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಲಾಗದು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಣ್ಣಿನ ಮೂರ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡ. ಟೀಕಾಕಾರರ ಪದವಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳು, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಿರುದಾವಳಿಗಳೂ ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಾಗದದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗೆಂದು ಯಾವುದೋ ಕಾಗದವನ್ನು ಕಸದಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆಯುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆಯುವರೇ? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯನ್ನು (ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕಾರ್ಡ್) ಅದೊಂದು ಕಾಗದದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಕಾಗದದಷ್ಟೇ ಕೇವಲವಾಗಿ ಕಾಣಬಲ್ಲನೇ? ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಐವತ್ತು ಕೋಟಿ, ಐನೂರು ಕೋಟಿ ನೋಟಿನ ರಾಶಿಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ರಾಶಿಗಳೇ? ಇವೆಲ್ಲಾ ಹೌದೆಂದಾದರೆ ವಿಗ್ರಹವನ್ನೂ ಕಲ್ಲೆಂದೋ ಮಣ್ಣೆಂದೋ ಪರಿಗಣಿಸೋಣ! ಹೇಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಕೀಲಿಕೈ ಕಾಣುತ್ತಾನೋ, ವರ್ಷಗಳಗಟ್ಟಲೇ ಬೆವರುಸುರಿಸಿ, ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು (ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಅಚೀವ್ವೆುಂಟ್) ಕಾಣುತ್ತಾನೋ ಮತ್ತು ಕವಿ, ಸಾಹಿತಿ, ಸಾಧಕರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಜೀವಮಾನದ ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರತಿಫಲನ, ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ವಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರಕ್ಷಕನನ್ನು, ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಸರ್ವಶಕ್ತನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಜಡವಸ್ತು ಹೇಗೆ ಸರ್ವಶಕ್ತವಾಗಬಲ್ಲದು? ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯಾವ ಜಡವಸ್ತುವೂ ಅದ್ಭುತಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಯಾವ ದಡ್ಡನಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಷ್ಟು ಸರಳ ವಿಷಯ. ಇಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಯುಗದ ಞಚ್ಟಡಛ್ಝಿಠ ಆಗಿರತಕ್ಕಂಥ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅಷ್ಟೇಕೆ ಚಂದ್ರಯಾನವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ಉಪಗ್ರಹ, ಛಿಞಚಜ್ಝಿ, ದೂರದರ್ಶನಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೇ ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೆಂದು ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಇಂದು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲಾ? ಅದೆಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಡಗಿರುವ ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಆಗಿರುವ ಸರ್ವಶಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಾಧ್ಯಮವೊಂದು ಸಂಶೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಅಸೀಮಿತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕೆಲವು ಹೊಳಹುಗಳು ಮಾತ್ರ. ಅರ್ಥಾತ್ ಅವನಲ್ಲಡಗಿರುವ ಅಸೀಮ ಜ್ಞಾನದ ಕೆಲವು ಅಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಈ ಅಸೀಮಜ್ಞಾನದ ಅನಾವರಣ ಯೋಗ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದರ ್ಞಠ್ಠಿ್ಟ್ಝ ್ಚ್ಞಛಿಟ್ಠಿಛ್ಞಿ್ಚಠ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಪರಿಣಾಮವೆಂಬಂತೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಪ್ರೇಮ ಅಥವಾ ಭಾವಸಾಗರ ತನ್ನ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇದನ್ನೇ ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರಾಭಕ್ತಿ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಜ್ಞಾನೋದಯ ಅರ್ಥಾತ್ ಜ್ಞಾನದ ಉದಯ. ಆದರೆ ಅದು ಪರ್ಯಾವಸಾನವಾಗಿದ್ದು ಜಗತ್ತಿನೆಡೆಗೆ ಅವನು ಹರಿಸಿದ ಅಸೀಮ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ. ಜ್ಞಾನ ಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದಿದ್ದು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ. ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸಮಾಧಿಯ ರುಚಿ ನೋಡಿದ ನರೇಂದ್ರ ಕೊನೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ದೇವರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಘೊಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಸಮಯ ಕಳೆದ. ಕ್ರಿಸ್ತನಾದರೋ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರಂತೆ ಜೀವ ಮತ್ತು ದೇವ ಇಬ್ಬರೆಡೆಗೂ ತನ್ನ ಭಾವಸಾಗರವನ್ನು ಹರಿಸಿದ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಬುದ್ಧನಂತೆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರೇಮದಡೆಗೆ ಬಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಜ್ಞಾನದೆಡೆಗೆ ಬರುವರು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರೇಮದಡೆಗೆ ಪಯಣಿಸಿದಾಗ ಜ್ಞಾನಯೋಗವೆಂದು, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಜ್ಞಾನದೆಡೆಗೆ ಪಯಣಿಸಿದಾಗ ಭಕ್ತಿ ಯೋಗವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯೋಗ ಎಂಬ ಪದ ನೋಡಿ ಯಾರೂ ಗಾಬರಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯೋಗ ಎಂದರೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಯಾವುದು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು? ಸಾಂತ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಊಜ್ಞಿಜಿಠಿಛಿ, ಜ್ಞಿ್ಛ್ಞಠಿಛಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಬೇಕಿದ್ದೋ ಬೇಕಿಲ್ಲದೆಯೋ, ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಪ್ರತಿ ವಸ್ತುವೂ, ಗಮನಿಸಿ ಪ್ರತೀ ಜೀವಿಯೂ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು! ಪ್ರತಿ ವಸ್ತುವೂ ಒಂದು ದಿನ ಅನಂತದೆಡೆಗೆ ಪಯಣಿಸಲೇಬೇಕು ಅರ್ಥಾತ್ ಯೋಗದೆಡೆಗೆ ಸಾಗಲೇಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ವಿಜ್ಞಾನ ’ವಿಕಾಸವಾದ’ ಅಥವಾ ಖಜಛಿಟ್ಟಢ ಟ್ಛ ಛಿಡಟ್ಝ್ಠಜಿಟ್ಞ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಭಗವತ್ಪ್ರೇಮದಿಂದ ನಿರಾಕಾರವೂ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಅಗ್ರಾಹ್ಯವೂ ಆದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಲ್ಲು ವಿಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಮನುಷ್ಯ ಅನಂತ ಮಹಿಮೆ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಹೊಂದಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರಿಗಿಂತಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರಾರು! ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಬಾರದಿದ್ದ ರಾಮಕೃಷ್ಣರನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದು ಅವರು ಒಂದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಸಾವಿರ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲರು ಎಂದು. ಇಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಏನೇನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೋ ಏನೇನು ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೋ ಅವೆಲ್ಲ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಮಾತುಗಳ ವಿಸõತ ರೂಪ ಮಾತ್ರ. ಸ್ವಾಮಿ ತುರೀಯಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದುಂಟು. ಖಡಿಚಞಜ್ಜಿಜಿ ್ಞಡಛ್ಟಿ ಠಟಟkಛಿ ಚ ಠಜ್ಞಿಜ್ಝಛಿ ಡಿಟ್ಟಛ ಟ್ಛ ಜಜಿಠ ಟಡ್ಞಿ ಎಂದು. ಇವೆಲ್ಲಾ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯ ಫಲವೇ.
