ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಧಾರ್ವಿುಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರ, ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಉಚ್ಛರಿಸಿ ಅರ್ಥ ವಿವರಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ತವಕ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಉಚ್ಛಾರವೇ ಅವರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನವ ಆಶಾಕಿರಣ ಮೂಡಿಸಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಸಭೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ‘ಇಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಎಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟವಂತರು!’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ‘ಇಂದಿನ ಭಾರತೀಯ ಯುವ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆ ಬಗ್ಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ-ಆಸಕ್ತಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ!’ ಎನಿಸಿತು. ಅರ್ಜೆಟೀನಾದಿಂದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಪಯಣಿಸಿ ಜಾರ್ಜಿಯಾ ತಲುಪಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತೀಯ ವಲಸಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಾಸ- ಒಂದು ಗುಜರಾತಿ ಕುಟುಂಬ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಕುಟುಂಬದ ಜತೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಸಭೆಗಳಲ್ಲ್ಲೂ ವೇದಘೊಷ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು. ಭಾರತದಿಂದ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ, ವಾಣಿಜ್ಯೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಭಾರತೀಯರ ಜೊತೆಗೆ, ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಪರೋಪಕಾರ ಬುದ್ಧಿ ಕಂಡು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.
