ಆಕೆಯದು ಗಂಡಸು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಡಿಫರೆಂಟಾದ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ. ಅಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಗೆಳೆತನಗಳೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದುಬಾರಿ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ದುಗುಡ. ‘ಎದ್ದು ಹೋಗು’ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ, ಮತ್ತೆ ಬಾರನೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟವಾದರೂ ತಲಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟು, ಬಾಗಿಲಿಗೇ ಛೇರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಾತನನ್ನು ಸಹನೆಯಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಗೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಿಂದ ಕಟಕಿ, ಟಾಂಟು, ಕಾಮೆಂಟುಗಳು ಬಂದಾವೆಯೇ ಹೊರತು ಸಾರು, ಪಲ್ಯ, ಹೆಪ್ಪಿನ ಮಜ್ಜಿಗೆ ತಾವಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಜ್ವರ ಬಂದು ಮಲಗಿದರೆ ಒಳಮನೆಯ ತನಕ ಎನ್ಕ್ವೈರಿಗಳು ನಡೆದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪರಿಚಯದವಳೊಬ್ಬಳು ಹೀಗೇ ದಶಕಗಟ್ಟಲೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇದ್ದೂ ಇದ್ದೂ ಎಂಥ ವಿಚಿತ್ರದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳೆಂದರೆ, ಆಕೆಯ ಮನೆ ತುಂಬ ನಾಯಿಗಳು. ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ತನಗಾಗದವರ ಹೆಸರುಗಳು. ‘ಈ ವಿಶಾಲಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ತಿಂಡಿಪೋತಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಗಡವನಂಥ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯೊಂದರ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಲವಾರದ ಪಾತ್ರೆ ಕುಕ್ಕಿ ನಾಯೊಂದನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಡೆಕಡೆಗೆ ಆಕೆಗೆ ರಿಪೀಟೆಡ್ ಆಗಿ ಫಿಟ್ಸ್ ಬರತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ ಆಕೆಯನ್ನೂ, ನಾಯಿಗಳನ್ನೂ ಒಬ್ಬಂಟಿತನದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ಆಕೆಯ ಬಂಧುಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಷ್ಟಾದ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿ ಸಾಕಿಕೊಂಡು, ‘ಸೀನಪ್ಪನಿಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರು ಕಣೋ’ ಎಂದು ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದಳು.
