ನದಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದಂತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯ. ‘ಆಕಾಶವ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನೀಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತವರೆ, ಕಪ್ಪು ನೆಲವ ಕೆಂಪು ಮಾಡಿ, ಬಾಳೆಯಾಗಿ ಅರಳಿದವರೆ...’ ಎಂಬ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯನವರ ಸಾಲುಗಳು ಕಿವಿ-ಮನಸ್ಸು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಬಂದರು; ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವರ ಸಮೀಪ ದರ್ಶನಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಆ ಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ, ಕೈಕುಲುಕುವ ಆಸೆ. ಆ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿಗಳೂ ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅವತ್ತು ನಾನು ಊರಿಗೇ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು, ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋದೆ. ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ‘‘ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯನವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು’’ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ‘‘ಅವರು ಕ್ಲಾಸ್ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲೇ ಕಾಯಿರಿ’’ ಎಂದರು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ ‘‘ತಾವು ಸರ್?’’ ಅಂದೆ. ‘‘ನಾನು ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪ’’ ಅಂದರು. ಒಬ್ಬ ಕವಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಕೇಳಿದರು. ಊಟ ಆಯ್ತಾ ಎಂದರು. ಆಗದಿದ್ದರೂ ಹ್ಞೂ ಅಂದೆ. ‘‘ಇಲ್ಲೇ ಇರಿ ಬರ್ತಾರೆ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರೂ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಹೋದರು.
