ಕಾರ್ಪೇರೇಟ್ ಶಾಲೆಗಳವರು ಹಿಂಡುಹಿಂಡಾಗಿ ಬಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ರ್ಯಾಂಕ್ ಬರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಫೀಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ ಇವರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರುಗಳೇ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಉಳಿದವರನ್ನು (ಬಿ, ಸಿ, ಎಂದರೆ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು) ‘ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ’, ‘ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯ’ ಸೆಕ್ಷನ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ‘ಸಾಧಾರಣ’ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಪಾಠಗಳೆಂದರೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೇಳುವುದೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಡ್ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದ ಸಿಲೆಬಸ್ ಪ್ರಕಾರ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆಸುವುದು ಈ ಶಿಕ್ಷಕರ ಡ್ಯೂಟಿ. ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಇವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ! ‘ದೊಡ್ಡ’ ಲೆಕ್ಚರರ್ಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೇ ಒಂದು ಭಾಗ ಇವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಫ್ರಸ್ಟ್ರೇಷನ್ ಅನ್ನು ಇವರು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಿಇಟಿ ಫೇಲ್ ಆದರೆ ‘ಈ ಸಾರಿ ಲಾಂಗ್ಟಮ್ರ್ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೇರು, ಖಂಡಿತ ಪಾಸಾಗ್ತೀಯ’ ಎಂದು ಈ ಕನಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಭ್ರಾಂತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲಾಂಗ್ಟಮ್ರ್ ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೋ, ಇಬ್ಬರೋ ಸಿಇಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂರು ಲಾಂಗ್ಟಮ್ರ್ ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡಿಯೂ ಫೇಲ್ ಆದ ಮೇಲೆ, ತಾವು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಸೈಕಾಲಜಿಸ್ಟ್ರ ಬಳಿಗೆ ಅಂತಹ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಕೇಸ್ಗಳು ವಾರಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾಲಕರು ಮಕ್ಕಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
