ಅಮ್ಮನದ್ದು 24 ಘಂಟೆಗಳ ಮುಗಿಯದ ಕೆಲಸ. ರಜೆ, ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನ, ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಸುಸ್ತು-ಸಂಕಟ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಆಕೆಯ ಸೇವೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಜರೂರತ್ತು. ಮಗುವಿನ ವಿವಿಧ ಅಗತ್ಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ತನ್ನ ಮೇಲೇ ತಾನೇ ಹೇರಿಕೊಂಡ ನಿಯಮಗಳು ತಾಯಿಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬೇಕಾದ ಮಾನಸಿಕ ದೃಢತೆ, ನಿಭಾಯಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ, ದೈಹಿಕ ನೆರವು ಇದ್ದಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಎನಿಸದು. ಹಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಏನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯ ತಾಯಿಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಗಿಲ್ಟ್ ಭಾವ, ಎಷ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೊಡುಗೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅಭಾವದ ಅನುಭವ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಬೆನ್ನೇರುತ್ತದೆ. ಏನೆಂದರೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಅಮ್ಮನ ಹೆಗಲು ಬಿಡದು. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಮ್ಮ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹಲುಬಿದರೆ, ಗೃಹಿಣಿಯಾದವಳು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಗುವಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸವಲತ್ತು ಒದಗಿಸಿಕೊಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋಎಂಬ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ.
