ಕವಿಗಳ ಈ ಮಾತು, ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಸೊಸೆ! ಮನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ಮನೆಯನ್ನು, ಹೊಸತೇ ಬದುಕನ್ನು ಒಂದೊಂದೇ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಹೊತ್ತಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾರ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದು ಅವಳದ್ದೇ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು! ಹಿರಿಯರ ಮರಣ, ಕಾಲಿಗೆ ತೊಡರಿದ ಕಷ್ಟದ ಕುಣಿಕೆಗಳು, ಇದ್ದ ಗೂಡೂ ಬೇರೆಯವರದೇ ಆದಾಗ, ಈ ಸುಶೀಲೆ ತನ್ನೆರಡು ಮಕ್ಕಳ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಊರಿನಾಚೆ ಯಾರೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಕಾಡಿನೊಳಗೇ, ಮಾವನ ಒಂದು ತುಂಡು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ವಾಸಮಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಳು. ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಗಾಸಿಲ್ಲ. ಗಂಡ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಜಾಗ ನೋಡಿ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದರೂ, ಸೆರಗು ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಊರೆನ್ನುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಂಗೈ ಅಂಕಣದ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಹಿಡಿದು, ದಿನಾ ಹತ್ತಾರು ಮೈಲಿ ನಡೆದು, ಅಕ್ಷರಶಃ, ನೆಲ ಹದಮಾಡಿ, ಹತ್ತಿರದ ತೊರೆಯಿಂದ ನೀರು ಹೊತ್ತು, ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಫಲ ಕೊಡುವ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆದು ಜೊತೆಗೆ ಹಪ್ಪಳಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಾರುತ್ತ, ಕಡೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಗುಡಿಸಲೊಂದ ಕಟ್ಟಿ, ಎಣ್ಣೆದೀಪ, ರಾತ್ರಿ ಬೆದರಿಸುವ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಂಜಿಕೆಯಲ್ಲೂ, ನಾಲ್ಕಾರು ಹತ್ತಿರದವರ ಚೂರು ನೆರವಿನಲ್ಲಿ ‘ಬದುಕು’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಯೇಬಿಟ್ಟಳು. ‘ಏಕಶಕ್ತಿ’ಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ ನೂರಾರು ಅಡಿಕೆ, ತೆಂಗು ನಗುತ್ತ ಬದುಕನ್ನು ಹರಸಿಯೇಬಿಟ್ಟವು. ಕಿಮೀಗಟ್ಟಳೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಓದಿದ ಮಕ್ಕಳೀಗ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವೀಧರರು. ಗುಡಿಸಲೀಗ ಚಂದದ ತಾರಸೀ ಮನೆಯಾಗಿದೆ, ಮಗನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ.
