ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅರಸನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಆಪ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ. ಅವನು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳೇ ರಾಜನಿಗೆ ಅಂತಿಮ. ಎಂದೂ ಅವನ ಸಲಹೆ, ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ವಿವೇಚಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರಿತಿದ್ದ ಮಂತ್ರಿ ತನ್ನ ಲಾಭದ ಸಲುವಾಗಿ ಮತ್ತು ತನಗೆ ವಿರೋಧಿಗಳೆನಿಸಿದವರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಮಂತ್ರಿ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಕಾವಲುಗಾರ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕುಪಿತನಾದ ಮಂತ್ರಿ. ‘ಇವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಕಾವಲುಗಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಆರೋಪ ಮಾಡಿದ. ಕಾವಲುಗಾರನನ್ನು ಎಳೆದು ತರುವಂತೆ ಭಟರಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ ರಾಜ. ಕಾವಲುಗಾರ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ರಾಜನಲ್ಲಿ ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಭಿನ್ನವಿಸಿಕೊಂಡು, ನಡೆದ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ. ರಾಜನಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಯ ನುಡಿಯೇ ಪರಮೊಚ್ಚವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕಾವಲುಗಾರನ ಯಾವ ಮಾತುಗಳೂ ಹಿತವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸದೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಲ್ಲದ ರಾಜನ ಈ ನಿರ್ಣಯದಿಂದ ತಪು್ಪ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಅವನ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತರಗೊಂಡಿತು. ಅವರುಗಳು ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಸದೆ, ಮಂತ್ರಿಯ ಓಲೈಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಲಕ್ಷ್ಯ ವಹಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ರಾಜನ ಆಡಳಿತವೇ ತಪ್ಪುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಿಸಿ, ರಾಜ್ಯವೇ ಅಧಃಪತನ ಹೊಂದಿತು.
