ಒಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಮುಪು್ಪ ಆವರಿಸಿತು. ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮುಂದಿನ ರಾಜನ ಆಯ್ಕೆಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಜಾಲಾಡಿ ಮೂರು ವೀರ ಯುವಕರನ್ನು ಕರೆತರಲಾಯಿತು. ಆ ಮೂವರೂ ಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಯಾರನ್ನು ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಗೊಂದಲವಾಗಿ, ರಾಜ ಅವರನ್ನು ಬೇರೆ ಮಾನದಂಡಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ. ಮೂವರು ವೀರರನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದೊಂದು ಬಂಗಾರ ಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿ, ‘ಈ ಹಾರವನ್ನು ನೀವು ನಿತ್ಯ ಧರಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ತೆಗೆದಿರಿಸಬಾರದು. ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನೀವು ಧರಿಸಿರುವ ಹಾರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಘೊಷಿಸಿದ. ಮೂವರೂ ನಿತ್ಯ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನಿಗದಿತ ದಿನದಂದು ಹಾರದೊಂದಿಗೆ ರಾಜನ ಎದುರು ಹಾಜರಾದರು. ಇಬ್ಬರ ಹಾರ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಇತ್ತು. ಒಬ್ಬನ ಹಾರ ಮಾತ್ರ ಕಳೆಗುಂದಿತ್ತು. ಆತ ‘ಮಹಾರಾಜರೇ, ಕ್ಷಮಿಸಿ. ನಾನು ಧರಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಹಾರ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು’ ಎಂದ. ರಾಜ, ‘ಇದರರ್ಥ ನೀನು ಈ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜನಾಗಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಮೂವರಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಾತ್ರ ರಾಜನಾಗಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೀಯ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಕಲಿ ಹಾರ ನೀಡಿದ್ದೆ. ರಾಜ ಕೇವಲ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಸತ್ಯಸಂಧನೂ ಆಗಿರಬೇಕು’ ಎಂದು ಉಳಿದ ಇಬ್ಬರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಆಗ ಅವರು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ, ರಾಜನಾಗುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತಾವು ಅದೇ ಮಾದರಿಯ ಬೇರೆ ಹಾರ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಧರಿಸಿ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು.
