ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಡುಗಿಡವಲ್ಲ; ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಮಂದಾರ ಕುಸುಮ. ಇದಕ್ಕೆ ಜಾತಿ-ಮತ, ಮೇಲು-ಕೀಳುಗಳೆಂಬ ಅಡ್ಡಗೋಡೆಗಳಿಲ್ಲ. ‘ಗ್ರಂಥ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಓದಿದವರೆಲ್ಲ ಪಂಡಿತರಲ್ಲ: ಇದು ಖಂಡಿತ. ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮವೇನೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತವನೇ ಪಂಡಿತ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮಗಳಿಗೆ ಗಂಟೆ ಜಾಗಟೆಗಳಿಲ್ಲ; ತಂಬೂರ ತಮಟೆಗಳಿಲ್ಲ; ಅದು ಸದ್ದುಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ, ಹರಿಯುವ ಒಂದು ಪಾಶದ ಹೊಳೆ, ಹಾಲಿಗಿಂತ ಜೇನು ಮಧುರ, ಜೇನಿಗಿಂತ ಸ್ನೇಹ; ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಮಧುರ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯವನ್ನರಿತ ಕಾರಣವೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ ವಿದುರನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ‘ದೊಡ್ಡವರ ಮನೆಯ ನೋಟ ಚೆಂದ, ಬಡವರ ಮನೆಯ ಊಟ ಚೆಂದ’ವಲ್ಲವೇ? ಮೇಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಗೆ ನಾವು ನೀಡುವ ದೊಡ್ಡ ಕಾಣಿಕೆ ಎಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಯ. ಅಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಆಗಮನವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೋದರೆ, ಅವರಿಗೂ ಅನಂದವೇ ಆನಂದ; ನಮಗೂ ಆದರದ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ; ಅನಪೇಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೋದರೆ ಇಲ್ಲವೆ ಆಗಾಗ ಹೋದರೆ, ತಿರಸ್ಕಾರ ಅಲ್ಲ, ‘ಅಭ್ಯಾಗತಃ ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುಃ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ, ಕರೆದು ಬರುವ ಅತಿಥಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಕರೆಯದೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿ (ಅಭ್ಯಾಗತಃ) ಕೂಡ ಪ್ರೀತ್ಯಾದರದ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು, ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ.
