ಆಸೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಗೂ ಮೂಲಕಾರಣವೆಂದು ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ‘ನಿನಗೆ ಆಸೆಯೊಂದು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಿನಗೆ ದಾಸನಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಆಸೆಯೊಂದಿದ್ದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನೀನು ದಾಸನಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ’ ಎನ್ನುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತನ್ನು ಈ ಸುಭಾಷಿತಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಆಸೆಗೆ ದಾಸರೋ, ಯಾರು ಆಸೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೋ, ಯಾರು ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೋ ಅವರು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ದಾಸರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಸೆಗೆ ದಾಸನಾದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ದಾಸನಾಗಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಇತರರ ಮುಂದೆ ದಾಸನಾಗಲೇಬೇಕು, ಕೈಯೊಡ್ಡಲೇಬೇಕು, ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಲೇಬೇಕು, ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು, ಇದೆಲ್ಲ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಸೆಯೇ ನಮ್ಮ ದಾಸನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೇ? ಇದು ಎಂತಹ ಸುಂದರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ನೋಡಿ. ಆಸೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ಆ ಆಸೆಯ ಆಸೆಗೆ ನಾವು ಬಲಿಯಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಸಮಾಜವೇ ನಮಗೆ ದಾಸನಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧು, ಸಜ್ಜನ, ಸನ್ಯಾಸಿ ಇವರೆಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟವರು. ಇಂಥವರನ್ನು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚ ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಅಂಶ ಎರಡೇ. ಆಸೆ ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜ ನಮಗೆ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆಸೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೈಚಾಚಿ, ‘ದೇಹಿ’ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತ ದೈನ್ಯದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
