ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಜೀವದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೇಳುವಂಥದ್ದು. ಚೇಳು ತಾನು ಬದುಕಲು ತನ್ನತನ ಬಿಡದೆ ಕುಟುಕುತ್ತದೆ, ಹಾವು ಕಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಕತ್ತೆ ಒದೆಯುತ್ತದೆ, ಆನೆ ಘೀಳಿಡುತ್ತದೆ, ಸಿಂಹ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಅವುಗಳ ರೀತಿ. ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯನ್ನು ಅಲುಗಿಸಬಾರದು, ಅವರ ಬದುಕಿನ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ನಾವು ಕೂಡ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು. ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನಂತೆ ಇತರ ಜೀವಿಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ. ತಾನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬ ಅಹಮಿಕೆಯಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಾಯಿ ಎಂದರೆ ಮನೆಕಾಯಲಷ್ಟೆ ಎನ್ನುವ ಅವನು ಅದರ ನಿಯತ್ತನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಕತ್ತೆ ಎಂದರೆ ಭಾರಹೊರಲು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದವನು ಅದರ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲಿಗೆ, ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಳಸುವವನು ಅದರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದ, ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಗೂಡು ನಿರ್ವಿುಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಷ್ಟಿಗಾತ್ರದ ಪಕ್ಷಿಯ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟೆ ಮಿದುಳಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಲ್ಲ. ‘ಕಾಗೆಯೊಂದಗುಳ ಕಂಡೆರೆ ಕೂಗಿಕರೆಯದೆ ತನ್ನ ಬಳಗವ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ತಿಳಿದು ಬದುಕಬೇಕಾದ ಮನುಷ್ಯ ತುಳಿದು ಬದುಕುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಂದಿಕ್ಕಲು, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಪಡೆಯಲು ಒಂದೇ ಸಿದ್ಧೌಷಧ ಎಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ದಯಾಭಾವವನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
