ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಲಕ ಸರಿಯಾಗಿ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತ, ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಸವಿಯುತ್ತ, ಏರಿದರು. ಹತ್ತುವವರೆಗೂ ಹಿಂದಿರುಗಲಾರೆವು ಎನ್ನುವ ಶಪಥ ಇತ್ತು. 4 ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ ಅವರು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಆಲದ ಮರ. ‘ಬಾ ಆ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕೂರೋಣ. ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋಣ’ ಎಂದು ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬಾಲಕ ಕೇಳಿದ, ‘ಗುರೂಜಿ, ನಾನು ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಗುರಿ ತಲುಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?’. ‘ಮಗು, ಮೊದಲು ಗುರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಎಂಥ ಕಷ್ಟ ಎದುರಾದರೂ ಆ ಗುರಿ ತಲುಪುತ್ತೇನೆಂಬ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಬೇಕು. ಮಧ್ಯೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆ ಬರಬಹುದು. ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಡಬಾರದು. ಇಂದು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ, ನಾಳೆ ಬೇರೇನೋ ಮಾಡಿದೆ, ನಾಡಿದ್ದು ಮತ್ತದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮೊದಲಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಗುರಿ ತಲುಪುವುದು ಕನಸಷ್ಟೇ. ಗುರಿ ತಲುಪುವ ತನಕ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ಅಂತಹದೊಂದು ನಿರಂತರತೆ ಗೆಲುವು ತಂದುಕೊಡದೆ ಇರಲಾರದು, ಇಂದಿನಂತೆ’ ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿವರಿಸಿದರು. ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಒಂದು ದಿನ ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಇದ್ದು, ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತತೆ, ನಿರಂತರತೆ ಎಂಬ ಶಿಸ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗುರಿಸಾಧನೆ ಕಷ್ಟ.
