ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬನು ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಹತ್ತು ಮಂದಿಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದ ಕಾರಣ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರು. ಅವರ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ‘ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಹತ್ತನೆಯವ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನಲು, ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ, ಎಲ್ಲಿ ದಯಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಾಯಕನನ್ನು ಕರೆದು ಬಾ ಇಲ್ಲಿ, ಈಗ ಎಣಿಸು ಎಂದ. ನಾಯಕನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು... ಒಂಬತ್ತು ಎಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆಗ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ನಾಯಕನ ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೀನೇ ಹತ್ತನೆಯವ ‘ತತ್ ತ್ವಂ ಅಸಿ’ ಎಂದ. ಆಗ ಪ್ರತಿ ಶಿಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಎಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆನಂದವುಂಟಾಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಜನರು ಮಾಯಾಪುರಿಯಲ್ಲಿ, ಅಷ್ಟಪಾಶಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಎಣಿಕೆ ತಪ್ಪಾಗಿ, ಒಳಗಿರುವ ಆತ್ಮ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಆವರಣದಿಂದಾಗಿ. ಹತ್ತನೆಯವ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದನೆಂಬ ದುಃಖ, ಚಿಂತೆಗಳು ತಪ್ಪಾದ ನೋಟ.
