ನೀಲಿ ನೈದಿಲೆಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕೂಡ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಮೂಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾಗಲೇ ಚಿವುಟಿ, ಯಶದ ಬೇರನ್ನೇ ನಾಶಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೆರಡು ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇಳಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಚಿವುಟುತ್ತಾರೆ, ತುಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಮರುಕ ಪಡುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಚಿವುಟಿದಷ್ಟೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ, ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ, ವಿವೇಕ ಇರುವ ಮಾನವ ಚಿವುಟಿದಷ್ಟೂ ಚಿಗುರಲಾರನೇ? ತುಳಿದಷ್ಟೂ ದೃಢಚಿತ್ತದಿಂದ ಮೇಲೇಳಲಾರನೇ? ಮತ್ತೆ ಅರಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ಅದಮ್ಯ ಬಯಕೆ ಹೊಂದಿದ ನೈದಿಲೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದಲ್ಲೇ ಮರಳಿ ಚೈತನ್ಯ ಪಡೆದ ಹಾಗೆ, ಮಾನವನೂ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶದ ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಾದಿ ಸಿಗದಿರದು. ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾರಂಜಿಯಂತೆ ಪುಟಿಯುತ್ತಿರಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳಿದು ಬೆಳೆದಾಗ ಸಂತಸ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ‘ಏನು ನಡೆದುಹೋಯಿತೋ, ಅದು ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೊರಗಬಾರದು. ಹಿಂದೆ ಆದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಕೂರಬಾರದು. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಎದುರಿಸಲೇಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾಡದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕು’ ಎಂಬಂತೆ, ನಮ್ಮ ಗುರಿಯತ್ತ ಮುಂದಡಿಯಿಡುವತ್ತ ಚಿತ್ತ ಬೆಳೆಸಿ ಸಾಗಬೇಕು.
