ಎಂಬ ಪುರಂದರ ದಾಸರ ಕೀರ್ತನೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿನ ಅಹಂ ತಿದ್ದುವ ಮನೋಔಷಧವಾಗಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾವು ಸಹ ಆ ದೈವಿಕಶಕ್ತಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞರಾಗದೆ, ‘ನಾನೇ ಮಾಡಿದೆ, ನನ್ನಿಂದಲೇ ಆಯಿತು’ ಎನ್ನುವ ಹುಚ್ಚು ಜಂಭ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪರರ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ, ‘ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತ್ರ ಆಸ್ತಿ, ದುಡ್ಡು, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಉಂಟು’ ಎಂದಾಗ ಅದು ಜಂಭವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಜಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಇತರರನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮನಸ್ಸು ನೋಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಆ ಅಹಂಕಾರ ಅವರನ್ನೂ ಆಂತರ್ಯದಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮಧ್ಯೆ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವನೆ ಹೊಮ್ಮಬೇಕು. ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸಹಾಯವನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ಮರಿಸಿ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮರೆತು, ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾತ ನೆರವು ಬಯಸಿ ಬಂದಾಗ ‘ನೀನೇನು ಮಹಾ ಮಾಡಿದ್ದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಕೃತಘ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಮರೆತ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.
