ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆ ಊರಿಗೆ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಮಿಸಿದ. ಈ ಧನಿಕನ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಜಾಗವನ್ನೇ ಖರೀದಿಸಿದ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಬಂಗಲೆಯನ್ನೇ ನಿರ್ವಿುಸಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಈ ಧನಿಕನಿಗೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಂಗಲೆಯ ಆಸೆ ಗರಿಗೆದರಿತು. ತನ್ನ ಈ ಮನೆಯನ್ನೂ ಬೀಳಿಸಿ ಹೊಸದಾದ ಬೃಹತ್ ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಸಲು ತೀರ್ವನಿಸಿದ. ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಕೆಡುಹಲು ಹೋದ. ತಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮನೆ ಆತನಿಗೆ ಹೇಳಿತು, ‘ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದಾಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿದೆ. ಅಂದು ಆ ಮನೆ ಹಳೆಯದೆನಿಸಿದಂತೆ, ಇಂದು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹಳೆಯದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದರೂ ಅದೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಹಳೆಯದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಚಾರ ಮಾಡು. ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಡುಹಬೇಡ’ ಎಂದಿತು. ಆದರೆ, ಧನಿಕನಿಗೆ ಮನೆಯ ಕಿವಿಮಾತು ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಧನಿಕನ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಹಿನ್ನಡೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದವು. ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಹಳ ದಿನ ಕಾಲ ತಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ವರ್ಷಗಳೇ ಉರುಳಿದರೂ ವ್ಯವಹಾರ ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಂಗಲೆಯ ಕನಸು ನನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಕೆಡಹುವಾಗ ತನ್ನ ಹಳೇ ಮನೆ ಹೇಳಿದ ವಿವೇಕದ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನಸ್ಸು ದುಃಖಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವೇ ಈ ಧನಿಕನಂತೆ ಒಂದು ಅತೃಪ್ತಿಯ ಮೂಟೆ ಇದ್ದಂತೆ. ಎಷ್ಟೇ ಸಂತಸ, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತಷ್ಟನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಗೊಳ್ಳುವ ಅತಿ ಆಸೆಯತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತದೆ. ಇರುವ ಸುಖ-ಸಂತೋಷ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ತುಲನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರೆ ದುಃಖ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.
