‘ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ನೋಡುತ್ತಲಿ ದ್ದರೆ ತೇಜೋಮಯನಾಗುತ್ತಿಯಾ’ ಎಂಬ ಗುರುಗಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿತನಾಗಿ ಯುವಕ ನೋರ್ವ ಪ್ರತಿದಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಊರ ಹೊರಭಾಗದ ಎತ್ತರದ ಬಂಡೆಯೇರಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆತನ ಆರಂಭಿಕ ಉತ್ಸಾಹ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಿಂತ ಬಲು ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ನಿಗದಿತ ಜಾಗ ತಲುಪಿ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಲು ಎಷ್ಟು ಸರಳ ಕಾರ್ಯವಿದು ಎನಿಸಿತವನಿಗೆ. ಅದೊಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲುನೋವು ಬಂದು ಬಂಡೆಯೇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ಬಳಿಕ ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ಅನ್ಯ ಕಾರ್ಯವು ಬಂದೊದಗಿ ಸೂರ್ಯೋದಯ ಕಾಣಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ‘ಸೂರ್ಯೋದಯ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತರೂ ಕಾಣುತ್ತದೆಯಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೇಕೆ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಯಾಸ ಪಡಬೇಕು’ ಎಂದವನಿಗನಿಸತೊಡಗಿತು. ಸ್ವಲ್ಪದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ‘ತಡವಾಗಿ ಎದ್ದರೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಮನೆಯ ಒಳಗೇ ಬರುವುದು’ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ, ಆಲೋಚನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಪಾಲಿಸಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡಿದರೂ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬಾಧಿಸುವುದು.
