ಸೋಲು ಗೆಲುವಿಗೆ ಸೋಪಾನವೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಸೋಲು, ಸಂಕಟ, ನೋವುಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಹತಾಶನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ತುಂಬಲು, ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಈ ಮಾತು ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಸೋಲಿನ ಅನುಭವ, ಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಗೆಲುವಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಗೆಲುವು ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣವಾದೀತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಿಚರ್ಡ್ ಕ್ಯಾರಿಯನ್ ಹೇಳಿದ ‘ಗೆಲುವು ನೀಡುವಂಥ ಸೋಲು ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ. ಗೆಲುವಿನ ಅಹಂ, ಸಂತಸ, ತೃಪ್ತಿ, ನಲಿವಿನ ಉನ್ಮಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ವಿವೇಚನಾಶೂನ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇತರರ ಕುರಿತಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಎಲ್ಲರೂ ತಾನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಕೇಳಬೇಕು, ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ತನ್ನ ಕೋಳಿ ಕೂಗಿದರೆ ಬೆಳಕಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಭ್ರಮಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಬಹುಬೇಗ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲಿನ ವಿನಮ್ರತೆ, ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತದೆ. ಗೆಲುವಿನ ದಡವನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಸಹಾಯಕವಾದ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳು ನಗಣ್ಯವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಯಶಸ್ಸಿನ ಶಿಖರದ ತುತ್ತತುದಿಯಿಂದ ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಪ್ರಪಾತದಾಳಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸಿಬಿಡಬಲ್ಲದು.
