ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ, ಗೃಹಸ್ಥ ಮತ್ತು ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬಾಲ್ಯ ಎನ್ನುವಂತಹದ್ದು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ ಬೆಳೆಯುವಂತಹ ಕಾಲ. ನಂತರ ಯೌವ್ವನ. ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯುವಕ, ಯುವತಿಯರ ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕು ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು, ಸಾವು ಬರಬಾರದು, ಸಾವು ಬಂದರೆ ಇಂತಹ ಜೀವನ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುಖದ ಕಲ್ಪನೆ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸಂಸಾರದ ಹೊಣೆ, ಖರ್ಚುವೆಚ್ಚಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಕರ್ತವ್ಯ, ಉದ್ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ವಾನಪ್ರಸ್ಥ. ಅಂದರೆ, ಸುಮಾರು 60-65 ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಸಾರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಮುಕ್ತಾಯದ ಹಂತಕ್ಕೆ ವಿರಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿಯುವಂತಹದ್ದು. ವಿರಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಸಂನ್ಯಾಸವಲ್ಲ; ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಮೋಜು, ಮಸ್ತಿಗಳು ಸಾಕು. ಇನ್ನು ಕುಟುಂಬದ, ಮಕ್ಕಳ ಏಳಿಗೆ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಮುಜುಗರವಾಗದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸುವ ವಯಸ್ಸು. ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗ, ದಾನ ಮಾಡಿ ಪರೋಪಕಾರ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಅವರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆ ಇತರರ ಬದುಕನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.
