ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಿವಾಹಿತ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಗೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿಡುವುದು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಯುವ ನೌಕರನಿದ್ದ. ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯೂ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ವಾಪಸ್ ತೆರಳಿದ. ಇತ್ತ ಈ ನೌಕರನೂ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಕಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ‘ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮರಣಾನಂತರ ಪ್ರೀತಿಯ ಆ ಭಾರತೀಯ ನೌಕರನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಉಯಿಲು ಬರೆದಿಟ್ಟ. ಅವನು ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ವಕೀಲರು ಆ ಉಯಿಲನ್ನು ತೆರೆದು ಓದಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಆ ನೌಕರನಿಗೆ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಕಳುಹಿಸಿ ಭವ್ಯವಾದ ಅವನ ಬಂಗಲೆ, ಕಾರುಗಳು, ಒಡವೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪೌಂಡ್ಸ್ ಹಣ ಎಲ್ಲವೂ ತಮಗೆ ಸೇರಿವೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಬಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಓದಿ ತಾನೀಗ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಆಸ್ತಿಯ ಮಾಲೀಕನೆಂದು ತಿಳಿದು ಆನಂದವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ದುಡ್ಡೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ತೋರಿಸಿ ಹಣಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಗೋಗರೆದ. ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರೆಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರ ಯಾಚಿಸಿದ. ಬ್ಯಾಂಕಿನವರಿಗೆ, ಉದ್ಯೋಗಪತಿಗಳಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದ. ಆ ಆಸ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಡ್ಡಿಸಮೇತ ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದ. ಯಾರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಂತೂ ಇಂಥ ಸುಳ್ಳು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬಬಾರದು ಎಂದು ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದರು. ‘ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಹೇಬನನ್ನು ಬಲ್ಲೆ. ಇದು ನಿಜವಾದ ಸುದ್ದಿ ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ. ಹಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ’ ಎಂದರೂ ಯಾರೂ ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
